ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ.........ಅಲೆಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟ

There is a reason to love life…

2012-01-07T05:44:00.000-08:00

Since two to three years the price of precious yellow metal, the gold for which women especially Indian, have special admirations, is on an upward volatility. My mother had a wish to wear a new golden Mangala Sutra and buy little more golden ornaments. She used ask me about the latest price; I used to update her and frighten her with my own future price predictions. But I’m sure henceforth she won’t ask the gold price; the reason is henceforward she won’t be wearing the Mangala Sutra, painful but true, my father is no more.

People say my father was blessed to get such a death, any one could desire. A sudden and abrupt demise; not giving a slightest opportunity to put a drop of water in his mouth to anyone including his wife and children; not getting bedridden or hospitalized for single day. People used to give examples of those wishing and waiting for death. They used to ask; ‘other than one thing that his was not an age to die, what else we can comment about such a wishful death he got?’ I know these are the words anyone including me had told and are telling to console ourselves. These are our consolatory explanations, who wept silently when we are alone; while sleeping, in bathroom, riding the bike, strolling in the areca nut farm in the morning or watering the coco nut trees in the evening; remembering the memories, good and difficult times of past; also tried hard to show smile on face when we saw each other, tried to make other person happy or attempted to divert the attention.

I think the very reason why we sorrow is due to attachment we develop with the person who demised; the company we enjoyed and suddenly we realize that from next moment we are bound to lose the companionship, because the person is no more in his flesh and blood. His physical body lost something unknown and abstract thing, which gave the body what we call “life”, ceased its presence. So it may be derived that we are sorrow due to death of someone beloved, not because he or she left the physical body, but because we lost the fellowship we hitherto enjoyed. Is our grief selfish?

Whatever…

While standing in front of the incinerating fire which was reducing my father’s abandoned body to ashes, many things came and went in mind; from thought of meaning of meaning of life to smashaana vairaagya.

But, really is there a rational motive to live and reason to love life?

Yes. The reason is that the death is inevitable for those who are born.

ನಗುವೊಂದು ರಸಪಾಕ

2010-03-31T11:05:00.000-07:00

ಹಿಂದೆ ಚೀನಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಗುವ ಸಂತ(laughing monks)ರೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ಮೂವರು ಪರಿವ್ರಾಜಕರಿದ್ದರು. ಮೂವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಗುತ್ತ ನಗಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಜೀವಮಾನವನ್ನೇ ಕಳೆದರು. ಸಂತೆ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮುಂತಾದ ಜನನಿಬಿಡ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಎತ್ತರದ ಜಾಗವನ್ನು ಏರಿ ಮೂವರು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನಗು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಅನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಇವರನ್ನು ನೋಡಿ ಜನ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಕ್ರಮೇಣ ಅವರ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅವರು ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಗೆಯ ಅಲೆಗಳು ಏಳತೊಡಗಿದವು. ಈ ನಡುವೆ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ಸಂತ ಮರಣಹೊಂದಿದ. ಸಾಯುವ ಮೊದಲು ’ನಾನು ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಡುವ ಮೊದಲು ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬಾರದು, ನಾನು ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಬಾರದು’ ಎಂದು ಆತ ಉಳಿದಿಬ್ಬರಿಗೆ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಸರಿ, ಆತನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೇ ಸಾಗಿದ ಅಂತಿಮಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಬಾರಿ ಜನಸ್ತೋಮ ನೆರೆದಿತ್ತು. ಚಿತೆಗೆ ಅಗ್ನಿಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದೊಡನೆಯೆ ಚಿತೆಯಿಂದ ಡಂ ಡಂ ಎಂಬ ಸಿಡಿಮದ್ದುಗಳ ಸ್ಫೋಟದ ಶಬ್ದ ಹೊರಡಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಜನ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಿ ಅವಿತುಕೊಂಡು ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಆ ಸಂತ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಲೆ ಸಿಡಿಮದ್ದು ಸುಡುಬಾಣಗಳು ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ವಿವಿಧ ಚಿತ್ತಾರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಮೂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಜನ ಮತ್ತೆ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಸಂತ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ನಗಿಸಿದ್ದ.

"ನಗುವೊಂದು ರಸಪಾಕ......ನಗುವಾತ್ಮ ಪರಿಮಳವ ಪಸರಿಸುವ ಕುಸುಮ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ತಿಮ್ಮಗುರು ಡಿವಿಜಿ. ನಗುವುದು ನಗಿಸುವುದು ಸಜೀವ ಜೀವನದ ಲಕ್ಷಣ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೊರತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಉಳಿದ ಯಾವ ಜೀವಿಯೂ ನಗುವ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಮುಖ ಗಂಟಿಕ್ಕಿಕೊಡಿರುವ ಸಿಟ್ಟು ಸಿಡುಕಿನ, ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಸಾರಿ ನಕ್ಕಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ, ಮಾತು, ಜೋಕು, ಚಿತ್ರ, ಸನ್ನಿವೇಶ, ದೃಶ್ಯ ನಗುವನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿಸಬಲ್ಲದು. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಗುವುದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟವೇ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿನ ನಗೆಯೋಗ ಕೂಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುದುಕರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ. ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹಾಕುತ್ತ rythemic ಆಗಿ ನಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ನಗು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಂದ ದೂರ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವವರ ಬಳಿಗೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಾನೇಕೆ ಒಂದೆರಡು ಜೋಕುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಾರದು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮುದುಕರ ಸಹವಾಸ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ (ಸೀನಿಯರ್ ಸಿಟಿಜೆನ್‍ಗಳು ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕಿಚಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು)

ಎಲ್ಲ ಸರಿ, ನಾವೇಕೆ ನಗುತ್ತೇವೆ?

ಯಾಕೆ ಅಂದರೆ? ನಗು ಬರುತ್ತದೆ, ನಗ್ತೀವಪ್ಪ.

ಅದೇ ನಗು ಯಾಕೆ ಬರುವುದು ಅಂತ?

ತಾರ್ಕಿಕ(logical)ವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಬುದ್ದಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಅತಾರ್ಕಿಕವಾದ ತಿರುವೊಂದು ಎದುರಾದಾಗ ನಗು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಗೆಹನಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಯಾವುದೇ ಕಥೆಯಾಗಲೀ, ಜೋಕಾಗಲೀ ಅದರ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಅಂಶ ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ, element of curiosity. ಕುತೂಹಲದಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತ ಅದರೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ’ಮುಂದೆ ಇದಾಗಬಹುದು’ ಎಂದು expect ಮಾಡುತ್ತ, logical ಆಗಿ ಊಹಿಸುತ್ತ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ expectation, suspenseನಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಣ್ಣ tension, ಒತ್ತಡದ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಷಯ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಂಡರೆ ಒತ್ತಡ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆವಾಗ ಜೋಕು "ಜೋಕ್" ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ವಿಷಯ ಅತಾರ್ಕಿಕ ತಿರುವು ಪಡೆದರೆ, illogical, irrational turn ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ದಿ ಊಹಿಸಲಾರದ್ದು, ಗ್ರಹಿಸಲಾರದ್ದು ನಡೆದರೆ, ಒಮ್ಮೆಲೆ ಒತ್ತಡ ಸ್ಫೋಟಗೊಡುಬಿಡುತ್ತದೆ, accumulated tension ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸಡಿಲ(relax)ಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. relaxation ನಗೆಯಾಗಿ ಚಿಮ್ಮುತ್ತದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಒಂಚೂರೂ ನಗೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ!

ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿಂದ ಎತ್ತಿದ ಒಂದೆರಡು ನಗೆಮಾತ್ರೆಗಳ ಸ್ಯಾಂಪಲ್‍ಗಳು, ನಿಮಗಾಗಿ, ನಕ್ಕುಬಿಡಿ ಕೊಂಚ !!

೧. ವಿವಾಹಾಕಾಂಕ್ಷಿ ತರುಣಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿತ್ಯ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು, ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ದೇವರಿಗೆ ಕರುಣೆ ಬಂತು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ, ’ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಗೆ ಮೆಚ್ಚಿದ್ದೇನೆ ಮಗಳೇ, ನಿನಗೇನು ವರ ಬೇಕು, ಕೇಳು’ ಎಂದ.

’ಓ ದೇವರೆ, ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಉಳ್ಳ ಹುಡುಗ ನನ್ನ ಗಂಡನಾಗುವಂತೆ ಹರಸು’ ಎಂದು ಬೇಡಿದಳು ತರುಣಿ

’ಅದೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ವರವನ್ನು ಕೇಳು ಮಗಳೆ’ ಎಂದ ದೇವರು

ತರುಣಿ ಹಠ ಮಾಡಿದಳು ವರವನ್ನು ಕೊಡಲಾಗದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಳು

ದೇವರೆಂದ ’ಯಾಕೆಂದರೆ, "ತಿಳುವಳಿಕೆ" ಉಳ್ಳವರು ಯಾರೂ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮಗಳೆ’

೨ ಬೀchiಯವರ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳು

"ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮೋಸಹೋಗಬೇಡಿ, ನಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೇ ಬನ್ನಿ" ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದಿನ ಬೋರ್ಡು

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ತಿಂಮ ಮಾಸ್ತರರಿಂದ ವಾರದ ಆರುದಿನವು ಪೆಟ್ಟುತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ತಿಮ್ಮನ ದಡ್ಡತನವೋ ಮಾಸ್ತರರ ಅಭ್ಯಾಸಬಲವೋ!

ಅನೇಕರು ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಮದುವೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀಮಂತ ಮಾವ ದೊರೆತರೆ.

ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದ ಮಗಳನ್ನು ತಿಂಮ ಕೇಳಿದ, ’ಅಮ್ಮ ನಿನಗೆ ಎಂಥ ಗಂಡ ಬೇಕಮ್ಮ, ನೀನು ಯಾರನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿತ್ತೀಯ?’

’ಒಬ್ಬ ’ಪ್ರಾಮಣಿಕ’ ’ವಕೀಲ’ನನ್ನಾದರೆ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತೇನಪ್ಪ’ ಎಂದಳು ಮಗಳು.

ತಿಂಮ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ ’ಅಯ್ಯೋ, ಇಬ್ಬಿಬ್ಬರನ್ನು ಹೇಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಕ್ಕಾಗುತ್ತೇ?’

ವಕೀಲರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ "ತೊಂಭತ್ತೊಂಭತ್ತು ಪ್ರತಿಶತ ವಕೀಲರು ಮಿಕ್ಕುಳಿದವರಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ತರುತ್ತಾರೆ" (99% lawyers bring bad name to the remaining)

೩ ಓಶೋ ಜೋಕು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮರು, ಒಂದು ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ಇಲ್ಲಿದೆ

ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಒಂದು ಆಕಳನ್ನು ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಶಾಲೆಯ ಮಾಸ್ತರರು ಎದುರಾದರು. ದನಕಾಯುತ್ತಿರುವ ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಳಿದರು. ’ಆಕಳನ್ನು ಹೊಡಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದಿ?’

’ಆಕಳಿಗೆ ನೆಸೆ ಬಂದಿದೆ, ಎತ್ತಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರಕೊಂಡ್ ಹೊಂಟಿದೀನಿ’ ಹುಡುಗ ಉತ್ತರಿಸಿದ

’ಯಾಕೆ? ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಕಾಗಲ್ವಾ?’ ಎಂದು ಮಾಸ್ತರರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪದಲ್ಲೇ ಕೇಳಿದರು.

ಹುಡುಗ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಉತ್ತರ ಹೇಳಿದ

’ಆಗಲ್ಲ, ಎತ್ತೇ ಬೇಕು’

ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಿಗೆಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಭಾಗ್ಯ?

2010-03-29T22:58:00.001-07:00

ಕವಿ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟಾಗೂರರು ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಂಬತ್ತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಓದುತ್ತ, ಇನ್ನೇನನ್ನೋ ಚಿಂತಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮೊಂಬತ್ತಿಯ ಮೇಣ ಕರಗಿ ಜ್ವಾಲೆ ಆರಿಹೋಯಿತು, ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲು ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ಆಗ ಕಿಟಕಿಯ ಸಂದಿನಿಂದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಎಳೆಯೊಂದು ರವೀಂದ್ರರನ್ನು ಸೆಳೆಯಿತು. ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ರವೀಂದ್ರರ ಕವಿಹೃದಯ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಸೊಬಗಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೂರೆಗೊಂಡಿತು. ಕವಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರೆತರು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಹಾಲುಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆ ಸೋಲದ ಮನೆವೆಲ್ಲಿದೆ ಹೇಳಿ. ಅಂತಹ ಸೋತ ಮನವೇ ’ಗೀತಾಂಜಲಿ’ಯಂತಹ ಮೇರು ಕೃತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲದು. ಪ್ರೇಮಕವಿಗಳನ್ನು ಬೆಳದಿಂಗಳು ಕಾಡಿದಷ್ಟು ಇನ್ನಾರೂ ಕಾಡಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಂದನಿಗೆ ಉಣ್ಣಿಸುವಾಗಲೂ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆ ಚಂದಮಾಮನೇ ಬೇಕು.

ಆದರೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿನ ಮೊಂಬತ್ತಿ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆಳಕನ್ನು ಮರೆಮಾಡಿತ್ತಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ನಗರಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಗೆ, ಇನ್ನೂ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನೆ ಒಳಗೆ, ಹೊರಗೆ, ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಅಲಂಕಾರಿಕ ದೀಪಗಳು, ಬೀದಿದೀಪಗಳು, ವಾಹನಗಳ ದೀಪಗಳು, ಹೈಮಾಸ್ಕ್ ಲಾಂಪ್‍ಗಳು, ಹೆಲೊಜಿನ್ ಲೈಟ್‍ಗಳು ಒಂದೊದಾಗಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ವಿದ್ಯುತ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ತತ್ವಾರವಿದ್ದರೂ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಲಕ್ಷದೀಪೋತ್ಸವ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯನೊಡನೆಯೇ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಳಿಯುವ ಈ ಬೆಳಕಿನ ಮುಂದೆ ಚಂದಮಾಮನ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಆಟವೆಲ್ಲಿ ನಡೆದೀತು? ಬೆಳದಿಂಗಳನ್ನೇ ಕಾಣದೇ, ಅದರ ಸೊಬಗನ್ನ ಅನುಭವಿಸದೇ ತಮ್ಮ ಜೀವಮಾನವನ್ನೇ ಕಳೆದ ನಗರವಾಸಿಗಳೆಷ್ಟೋ? ಬೆಂಗಳೂರಿಗರಿಗೆಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಭಾಗ್ಯ? ಇನ್ನು ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗೆಂದು ಕೆಟ್ಟು ಪಟ್ಟಣ ಸೇರಿದವರು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಬೆಳದಿಂಗಳ ನೆನಪನ್ನು ಬಗೆಯಬೇಕು.

ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷಯಾಂತರ ಮಾಡೋಣ,

ಸ್ಸ್ಕೂಲು-ಹೈಸ್ಕೂಲುಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದಿವೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಪರೀಕ್ಷಾಗ್ರಸ್ತರಾಗಿದ್ದ ನಗರದ ಹುಡುಗರು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮನೆ ಅಪಾರ್ಟ್‍ಮೆಂಟ್‍ಗಳ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟು ಬಾಲು, ಹಿಡಿದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲದಿನಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರ summer campಗಳಿಗೋ, ಇನ್ಯಾವುದೋ brain gymಗೋ, ಕರಾಟೆ ಕ್ಲಾಸಿಗೋ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾದರೆ ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯದ ಕ್ಲಾಸುಗಳಿಗೋ, ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ವರ್ಗಗಳಿಗೋ, ಇಲ್ಲಾ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ವಿಷಯಗಳ ಟ್ಯೂಶನ್ನಿಗೋ ಅಟ್ಟಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇಸಿಗೆ ಪ್ರವಾಸ ಅಂದರೂ ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಯಾವುದೋ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಊರಿಗೋ ಇಲ್ಲ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳಕ್ಕೋ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಲಿಯಲಿ. ಕರಾಟೆ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ, ಚಿತ್ರಕಲೆಗಳೂ ಮನುಷ್ಯನ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ತೆತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಿಬಿರ ಟ್ಯೂಶನ್‍ಗಳಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಬೆಳೆಬಲ್ಲದೇ? ಬುದ್ಧಿಯ ಸರ್ವಾಂಗೀಣ ವಿಕಾಸವಾಗಬಲ್ಲದೇ?

ಬೇಸಿಗೆಯ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಹಾಕಿ ಕಾದುಕುಳಿತಿರುವ ನಗರಗಳ ನೂರೆಂಟು ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯೋ, ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯೋ, ಮಾವ, ಅತ್ತೆ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಅಥವ ಸಂಭಂದಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮನೆಗೋ ಒಂದೆರಡು ವಾರ ಕಳುಹಿಸಬಹುದಲ್ಲ?

ಸ್ಕೂಲ್ ವ್ಯಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಆಟೋಗಳಲ್ಲಿ ಮುದುಡಿಕುಳಿತು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಯ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಓಡಾಡಲಿ, ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸದಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲೇ ನಿರತರಾಗಿರುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಇತರ ಸಂಭಂದಿಗಳ ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಕೆಲದಿನ ಸವಿಯಲಿ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರೊಡನೆ ಸ್ಕೂಲ್‍ಗಳ ಟೀಚರುಗಳ ಭಯವಿಲ್ಲದೇ ಸವಿಗನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಾಯ್ತುಂಬ ಹರಟೆಹೊಡೆಯಲಿ. ಗುಡ್ಡಗಳ ಕರಿಬಂಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಣಿದಾಡಲಿ, ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಲಿ, ಹಾಗೆ ಕಿರುಚಿದ ಧ್ವನಿಯ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಲಿ, ವಿಸ್ಮಯಗೊಳ್ಳಲಿ. ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಮಂಗಗಳಂತೆ ಜಿಗಿದಾಡಲಿ. ಅಡಿಕೆ ಮರಹತ್ತುವ ಕೊನೆಗೌಡನನ್ನು ಕಂಡು ತಾನೂ ಹತ್ತುತ್ತೇನೆಂದು ಹೋಗಿ, ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ತೊಡೆ ತೆರೆಚಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಮಾವು, ಪೇರಲ, ಹಲಸು, ಜಂಬೆ, ಸಕ್ಕರೆ ಕಂಚಿ, ನೇರಳ, ಸಂಪಿಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಮರದಿಂದ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನಲಿ. ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲು ಹೊಡೆದಾಗ ರಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಗುವ, ಆಡುವಾಗ ಬಿದ್ದು ಮಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ಆಗುವ ಮಧುರ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿ. ಹಸಿಗೇರುಬೀಜ ಸುಲಿಯಲು ಹೋಗಿ ಕೈಯೆಲ್ಲ ಕಲೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ಹಲಸಿನ ಮೇಣವನ್ನು ತುಟಿಗೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡು ಗುದ್ದಾಡಲಿ. ಮಾವಿನ ಸೊನೆಯನ್ನು ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದುಕೊಂದು ಹುಣ್ಣೆಬ್ಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಹತ್ತಿ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಬೆಳೆದು ಕಟಾವು ಮಾಡಿದ ಬಟಾಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಣಿದಾಡಿ ಧೂಳನ್ನೆಬ್ಬಿಸಲಿ. ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಳತೆಗೂ ನಿಲುಕದ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ ಭೂಮಿ ಸೇರುವಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಉದಯವನ್ನು ಅಸ್ತವನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಿ, ವಿಶಾಲ ಬಯಲಿನ ನಟ್ಟನಡುವೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ರೈಲು ಟ್ರಾಕಿನ ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತ ನಡೆಯಲಿ. ಈಗಷ್ಟೇ ನೆಟ್ಟಿರುವ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಯ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನ ನಡೆಯಲಿ. ಸಮುದ್ರದ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮರಳಿನ ಗುಹೆ ತೋಡಲಿ. ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದು ಅಲೆಯೊಂದು ಬಂದು ಅದನ್ನು ಅಳಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕುಣಿಯಲಿ, ಮರಳಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಾಡಲಿ. ಮಟ ಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಾಯಾರಿ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಬಂದಾಗ ಸಿಗುವ ತಂಪಾದ ಬೆಲ್ಲ ಬೆರೆಸಿದ ಮಜ್ಜಿಗೆಯ ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲಿ. ಬೆಳಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳುವ ಮೊದಲೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಬರುವ "ಸುಂಯ್" ಎನ್ನುವ ದೋಸೆ ಎರೆಯುವ ಸದ್ದನ್ನು ಕಿವಿತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಆಕಳ ಕೆಚ್ಚಲಿಗೆ ಬಾಯಿಟ್ಟು ಹಾಲಿನ ನೊರೆಯೆಬ್ಬಿಸುವ, ಹಾಲುಂಡು ಛಂಗನೆ ನೆಗೆಯುವ ಕರುವಿನ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಕಂಡು ನಲಿಯಲಿ. ಸಂಜೆಯಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೆಂದು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಡುವ ದನಕರುಗಳು ನಡೆದು ಮಾಡಿದ ದಾರಿಗುಂಟ ನಡೆಯಲಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವೇಳೆ ಬಯಲುಸೀಮೆಯ ಕೆಸರು ಹೊಂಡಗಳಲ್ಲು ಮುಳುಗಿ, ತಲೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಬುಸ್ಸೆಂದು ಉಸಿರು ಬಿಡುವ ಎಮ್ಮೆ ಕೋಣಗಳಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡಲಿ. ತಿಳಿನೀರ ಹಳ್ಳ ಕೆರೆಗಳ ತಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೆಸರನ್ನು ಕುಣಿದಾಡಿ ಮೇಲೆಬ್ಬಿಸಲಿ. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಂಪ್‍ಸೆಟ್ಟಿನ ಪೈಪಿನಿಂದ ಬರುವ ನೀರಿನ ಧಾರೆಗೆ ತಲೆಕೊಟ್ಟು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ. ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಊರಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸುತ್ತು ಹೊಡೆಯಲಿ. ಊರಿನ ಹಬ್ಬ ಜಾತ್ರೆ ಪೇಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರ ಕೈ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಓಡಾಡಲಿ, ದೇವರ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯ ಹಿಂದೆ ಇಡೀ ಊರನ್ನು ಸುತ್ತಲಿ. ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಬಾಂಬೆ ಮಿಠಾಯಿ, ಆಯ್ಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿಗಳನ್ನು ಸವಿಯಲಿ. ಜಾತ್ರೆ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರಾಗಿನೀರು, ಎಳ್ಳುನೀರು, ನಿಂಬೆ ಪಾನಕ ಕುಡಿದು ತಂಪಾಗಲಿ. ಕೆಂಡ ಹಾಯುವವನ ಸಾಹಸವನ್ನು ಕಂಡು ಅಚ್ಚರಿಗೊಳ್ಳಲಿ. ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೆ ಉಚ್ಚೆ ಹೊಯ್ಯಲೆಂದು ಮನೆಯಮುಂದಿನ ತೆಂಗಿನ ಮರದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ ದೂರದ ಗಿಡದ ನೆರಳೊಂದು ಅಲುಗಿದಾಗ, ದೂರದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯೋ, ನರಿಯೋ ಕೂಗಿದಾಗ ಭೂತ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆವರಲಿ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಮುನ್ನ ಕಾದಿರುವ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಪಟಪಟನೆ ಉದುರುವ ಮಳೆಹನಿ ಎಬ್ಬಿಸುವ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಮೂಗಿನ ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ... ... ... .. .. ನಗರದ ಹೊರಗೂ ಬದುಕಿದೆ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತಿಳಿಯಲಿ.

ಇವೆಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟು ನಗರವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿನ್ನು ವಂಚಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳದಿಂಗಳನ್ನು ಕಾಣದೇ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆಯುವಂತಾಗಬಾರದು ಅಲ್ಲ?

ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಸುಳ್ಳು

2010-03-22T06:23:00.001-07:00

’ಅಶ್ವತ್ಥಾಮೋ ಹತಃ ಇತಿ, ನರೋ ವಾ ಕುಂಜರೋ ವಾ’; ಆ ಧರ್ಮರಾಜನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೃಷ್ಣ ಅರ್ಧಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿಸಿದನಲ್ಲ. ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಭೀಮ ಕೊಂದಿದ್ದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆನೆಯನ್ನು ಎಂದು. ಆದರೂ ’ನರೋ ವಾ ಕುಂಜರೋ ವಾ’ ಎಂದು ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ. ಅದನ್ನೂ ಕೃಷ್ಣ ತನ್ನ ಪಾಂಚಜನ್ಯದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮರೆಮಾಚಿಸಿದ. ಸುಳ್ಳು ದ್ರೋಣನಿಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಪರಿಣಾಮ ದ್ರೋಣನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಚಿರಂಜೀವತ್ವದ ಮೇಲೆಯೇ ನಂಬಿಕೆಯಿರದಾಯಿತು. ಸೇನಾಪತಿತ್ವದ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಪುತ್ರಮೋಹವೇ ಮೇಲಾಯಿತು. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಯುದ್ಧದ ನಡೆಯೇ ಬದಲಾಯಿತು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಹೇಳಿರುತ್ತೇವೆ, ಸುಳ್ಳನ್ನು. ಸುಳ್ಳಿಗೇ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿ, ’ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗ’ವನ್ನೇ ಮಾಡಿದ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿಯವರೂ ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕವಿ ಹೇಳುವುದು ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆ. ಹೇಗೆ ಕೇಳುವಿರಾ? ಕವಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ಕಲ್ಪನೆ, ಅಂದರೆ ಅವಾಸ್ತವ, ಅಂದರೆ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, not existing in reality, ಅಸತ್ಯ, ಸುಳ್ಳು! ಸುಳ್ಳಿರದೇ ವಕೀಲೀ, ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ, ವ್ಯಾಪಾರಾದಿ ವೃತ್ತಿಗಳು ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಎಷ್ಟು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಲ್ಲ? ಇನ್ನು ’ದೇವರು’ ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ/ಅವಳಿಗೆ/ಅದಕ್ಕೆ ಇರುವ (ನಾವು ಇಟ್ಟಿರುವ) ಅಗಣ್ಯ ನಾಮ ರೂಪಾದಿಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳು ಬೇಕೇ? (ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ, ಪ್ರಪಂಚವೇ ಆಗಿರುವ ಅವಚನೀಯ ಚೈತನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇನು ನನ್ನ ತಕರಾರಿಲ್ಲ)

ಆದರೆ...

ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಭಾಗವೇ ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಕೆಲ ವರ್ಗದ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ಧೇಶವಿರುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮ ಹಾಲುಕುಡಿಯದ, ಅನ್ನವುಣ್ಣದ, ಮಲಗದ ಕಂದನಿಗೆ ’ಗುಮ್ಮ ಬರುತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಒಯ್ಯುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮರಣಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ರೋಗಿಗೆ, ಆತನ ಬಂಧುವರ್ಗದವರಿಗೆ, ’ಏನಿಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಕಾಯಿಲೆ, ಗುಣವಾಗುತ್ತೆ’ ಎಂದು ವೈದ್ಯ ಸುಳ್ಳು ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ ಸ್ನೇಹಿತನೋ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯೋ ಆರೋಗ್ಯ ಕುಶಲ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಷ್ಟೆ ಟೈಫಾಯ್ಡ್ ಜ್ವರದಿಂದ ಎದ್ದಿದ್ದರೂ, ಮನೆತುಂಬ ತಾಪತ್ರಯವೇ ತುಂಬಿದ್ದರೂ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುವಂತೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತೋರಗೊಡದೇ. performance ಅತ್ಯಂತ ಖರಾಬ್ ಆಗಿದ್ದರೂ ಗಾಯಕ, ವಾದಕ, ನಟ, ನರ್ತಕ, ಭಾಷಣಕಾರ, ಕ್ರೀಡಾಪಟು ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಎದುರು ತೆಗಳುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ’you have done great’ ಎಂದು ಸುಳ್ಳೇ ಹೊಗಳಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ’ಸಾವಿರ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹೇಳಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡು’ ಎಂಬ ಗಾದೆಮಾತೇ ಇದೆಯಲ್ಲ.

ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ

ಇಂತಹ ’ಸಾತ್ತ್ವಿಕ’ ಉದ್ಧೇಶ ಹೊಂದಿದ ’ಸುಳ್ಳು’ಗಳನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯೋಣ ?

"ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಸುಳ್ಳು" !!!

ಹುಸೇನರ ಚಿತ್ರಕ(ಕೊ)ಲೆ, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ

2010-03-14T08:03:00.000-07:00

ನವ್ಯ ಚಿತ್ರಕಲೆ, modern art ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಮಾತಿದೆ. ಒಂದು ನವ್ಯ ಚಿತ್ರ ತಯಾರಾಗುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಇಬ್ಬರು ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು. ಒಬ್ಬ ಚಿತ್ರಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಲಾವಿದ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸರ್ವಶಕ್ತ, omnipotent ದೇವರು. ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಮೇಲೆ ಒಬ್ಬ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲ, ದೇವರು!! ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಬ್ರಹ್ಮರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ದೇವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡಬೇಕಾದದ್ದೇನಿಲ್ಲ. ಇರಲಿ,

ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದ ಎಮ್. ಎಫ಼್. ಹುಸೇನ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಖತಾರ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಡಿರುವ ಸಂಗತಿ, ಆಗಾಗ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ವಿಷಯ-ವಿವಾದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಸಿಯಾಗಿಸಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ article 19(1)(a)ನಲ್ಲಿ ನಾಗರಿಕರ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ(freedom of speech and expression)ವನ್ನು ಧೃಢಪಡಿಸಿದೆ ; ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ article 19(2)ರ ಅನ್ವಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಐಕ್ಯತೆ, ಸಾರ್ವಭೌಮತೆ, public order, decency and morality, contempt of court ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸರಕಾರದ ನಿಬಂಧನೆಗಳಿಗೆ(reasonable restrictions) ಒಳಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ (http://www.vakilno1.com/bareacts/Constitution/S19.htm). ಯಾವುದೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲೂ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪರಿಪೂರ್ಣ(absolute) ಅಲ್ಲ, most liberal ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮೆರಿಕ ಹಾಗೂ ಯುರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ನಿಬಂಧನೆಗಳಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದುರುಪಯೋಗ ಭಾರತೀಯ ದಂಡ ಸಂಹಿತೆ IPC section 153A ಮತ್ತು 295A ಅನ್ವಯ ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ. (http://www.vakilno1.com/bareacts/IndianPenalCode/S153A.htm, http://www.vakilno1.com/bareacts/IndianPenalCode/S295A.htm). ಇನ್ನು ದೇಶದ ಕಾನೂನನ್ನು ಆದರಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಪಾಲಿಸುವುದು ನಾಗರಿಕರ ಕರ್ತವ್ಯ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದ ಎಮ್. ಎಫ಼್. ಹುಸೇನ್ self imposed exileನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹುಸೇನರ self imposed exileನ ಕಾರಣವೇನು? ’ಕಲಾವಿದನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿರುವ ಹಿಂದೂಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ವಿರೋಧ’ ಎಂಬುದೊಂದು ವಿವರಣೆ. ತನ್ನ ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹುಸೇನರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇ ? ಭಾರತದ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುವ ಚಿತ್ರರಚೆನೆಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದಂತೆ ಅನೇಕ ವ್ಯಾಜ್ಯಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಸಮನ್ಸಗಳನ್ನು ಜಾರಿಮಾಡಿವೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಂದರೆ ಅವರ ಆಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆಯೂ ಹುಸೇನ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗುವ ಸೌಜನ್ಯ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ನ್ಯಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಕಲಾವಿದ ಹುಸೇನರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇ ? is it not a case of contempt of court ? ಭಾರತದ ಒಂದು ವರ್ಗ ಹುಸೇನರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತದೆ. ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೂ ಬಹುಸಂಖ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮ, ಮಾನವ ಹಕ್ಕು ಹೋರಾಟಗಾರರು, political obligationನಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಹುಸೇನರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ? ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಭಾರತೀಯ ಪೌರತ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದು ಭಾರತಕ್ಕೆ, ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರಿಗೆ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅವಮಾನವಲ್ಲವೇ ? ಭಾರತದ ಜನರಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ಸಮ್ಮಾನ, ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ, ಆದರಗಳಿಗೆ ತೋರಿದ ಕೃತಘ್ನತೆಯಲ್ಲವೇ? self imposed exileನಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲಕ, ಭಾರತದ ಪೌರತ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ, ಭಾರತವನ್ನು ಆದರಿಸುವ (ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ!) ಹುಸೇನ್, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಯಾವ imageನ್ನು project ಮಾಡಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ಇದೊಂದು ಅಗ್ಗದ (ಕು)ಖ್ಯಾತಿಯ ತಂತ್ರವೇ? ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರಿಯ ಸಮುದಾಯದ sympathy ಗಳಿಸುವ ಜಾಣ್ಮೆಯೇ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಿದೆಯೇ ? ಅದರಲ್ಲೂ ಕಲಾವಿದ ಮುಸ್ಲಿಮ್‍ನಾದರೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣ ಇದೆಯೇ? ಭಾರತದ ಕಲಾರಸಿಕ ಮತಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಲಾವಿದನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೇನು? ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಅಭಿವ್ಯಕಗೊಳಿಸುವುದೇ? ಕಲಾವಿದನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳೇನು? ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬೇಕಾದರೂ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದೇ.... ?...? ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ.

ಇರಲಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ.

ಕಲಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ವಾದ ಮಾಡುವಾಗ, ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಗೀಚುವಾಗ "ಕಲೆಗಾಗಿ ಕಲೆ", art is a separate religion ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಆಣಿಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಲೆಯ ಉದ್ಧೇಶ ಏನು? ಕಲಾರಸಿಕನಲ್ಲಿ ರಸೋದ್ದೀಪನ, ಹೃದಯಸಂಸ್ಕಾರವೇ? ಅಗ್ಗದ ಮನೋರಂಜನೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕಲೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮಾಧ್ಯಮವೇ (instrument of social change) ? ಏನೇ ಇರಲಿ. ಆದರೆ ಕಲಾವಿದ ಒಂದು ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನಾದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಕಲಾಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಇರುತ್ತದೆ, ಸೌಂದರ್ಯಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳಿರುತ್ತವೆ. ತನ್ನ ಕಲಾಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ಕಲಾವಿದ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಹೊರಟಿರುತ್ತಾನೆ.

ಈಗ ಎಮ್. ಎಫ಼್. ಹುಸೇನರ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬರೋಣ. ತಮ್ಮ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹುಸೇನ್ ಹೇಳಹೊರಟಿರುವುದೇನು? ಚಿತ್ರಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳೇನು (aesthetic aspects)? ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ಒಬ್ಬ ಕಲಾರಸಿಕನಿಗೆ ನೀಡುವ ಸಂದೇಶವೇನು? ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಅವರ ಒಂದು ಚಿತ್ರ "rape of India". ಮುಂಬೈ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟ ವಿಷಯ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಒಂದು ನಗರದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಜೀವನವಿರೋಧಿ ಮತಾಂಧ ಜಿಹಾದಿಗಳ ಕೃತ್ಯ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಬುದ್ಧ(?) ಸುಸಂಸ್ಕೃತ(?) ಕಲಾವಿದನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ "ಭಾರತದ ಅತ್ಯಾಚಾರ"ವಾಗಿ ಯಾಕೆ ಕಾಣಬೇಕು? (ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹುಸೇನರು ಅತ್ಯಾಚಾರವಾದ(ಅವರ ಪ್ರಕಾರ) ಭಾರತದ ಪರವೋ ಇಲ್ಲ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳ ಪರವೋ)? ಸಾವನ್ನೂ "ಸಾವು" ಎನ್ನದೇ ದಿವಂಗತ, ವೈಕುಂಠವಾಸಿ, ಲಿಂಗೈಕ್ಯ ನಿರ್ವಾಣ, ಮುಕ್ತ ಇತ್ಯಾದಿ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ವಿವರಿಸುವ ಭಾರತೀಯ ರೀತಿಗಳನ್ನು ಇದರ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟು ನೋಡಿ.

ಹುಸೇನರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರ ನಿಲುವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಒಂದು ಜನಾಂಗದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಹಕ್ಕು, ಕಲಾವಿದನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಸಹನೆಗೂ ಮಿತಿಯಿರುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ?

ಹುಸೇನರ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳಾಗಲೀ (ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳೋ, ದುರ್ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳೋ, ಲದ್ದಿಜೀವಿಗಳೋ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಬ್ದದ ಅರ್ಥವಂತೂ ಕುಲಗೆಟ್ಟಿ ಹೋಗಿದೆ) ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹರಿಕಾರರಾಗಲೀ, ಹುಸೇನರ ಭಾರತ ಪೌರತ್ವ ತ್ಯಾಗದ ಹೊಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಗಳ ಹಣೆಗೆ ಕಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆ (ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹುಸೇನ್ ಸ್ವಯಂ ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೇ ಹೊರತು ಭಾರತೀಯರೇನು ಹೊರದಬ್ಬಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ), ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಗೆ ವಿವರಿಸುವ ಯತ್ನವನ್ನೇಕೆ ಮಾಡಬಾರದು? ಹುಸೇನರ ಚಿತ್ರದ ಸಂದೇಶವನ್ನು, aesthetic aspectsನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇಕೆ ಮಾಡಬಾರದು? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ "ಸದುಪಯೋಗ"ವೂ ಆಗಲಿ.

ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳಿರುವ ಕೊಂಡಿ ಇಲ್ಲಿದೆ : http://www.hindujagruti.org/activities/campaigns/national/mfhussain-campaign/

ನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಗ

2010-03-06T22:55:00.000-08:00

ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನ್ ಎದೆಯವರೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟು ಉದ್ದವಾದ ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ. ತುರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಾಗ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಕೇಳಿದ. "ಮುಲ್ಲಾ ಉದ್ದ ಗಡ್ಡ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೀಯಾ, ಕಿರಿಕಿರಿ ಅನ್ನುಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?"

"ಅಯ್ಯೋ ತುಂಬ ಕಿರಿಕಿರಿ, i hate it"

"ಮತ್ತೆ ಯಾಕಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ? why can't you get rid of it?"

"my wife hates it too" ಮುಲ್ಲಾ ಉತ್ತರಿಸಿದ, ಶಾಂತನಾಗಿ !!

ಇರಲಿ, ಈಗ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ವ್ಯಕ್ತಿ-ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ, ವ್ಯಕ್ತಿ-ಸಮಾಜದ ನಡುವಿನ interaction ಸಂಘಜೀವಿಯಾದ ಮಾನವನ ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಸ್ನೇಹ-ದ್ವೇಷ, ಮೆಚ್ಚುಗೆ-ಅಸೂಯೆ, ಮೋಹ-ವಿರಾಗ, ಹೊಗಳಿಕೆ-ತೆಗಳಿಕೆ ಇವುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಈ interaction. ಇದು ವೈಯಕ್ತಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕಾರ್ಯವೂ ಹೌದು ಕಾರಣವೂ ಹೌದು. ಈ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವ್ಯವಹಾರದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಬಹುದು.

ಮೊದಲೆನೆಯ ವರ್ಗದವರು, ತುಂಬಾ altruistic ಆದವರು. ತ್ಯಾಗಿಗಳು. ಇತರರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಬಲಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವರು. ಹಿಂದೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಮದೇವ ಎಂಬ ಸಂತರಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಿಟ್ಟಿನಿಂದ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲೆಂದು ಕುಳಿತರು. ತುಂಬ ಹಸಿದಿದ್ದರು. ರೊಟ್ಟಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನೋಣವೆಂದು ನೋಡಿದರು, ತುಪ್ಪ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ತುಪ್ಪವನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಬಿಸಿಮಾಡತೊಡಗಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅದೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಬಡಕಲು ನಾಯಿ ಇವರ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಓಡತೊಡಗಿತು. ನಾಮದೇವರಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ? "ಹಾಗೇ ತಿಂದರೆ ಗಂಟಲಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ, ನಿಲ್ಲು ನಿಲ್ಲು ತುಪ್ಪ ಸವರಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ" ಎನ್ನುತ್ತ ತುಪ್ಪದ ಜಾಡಿಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಾಯಿಯ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು. ನಾಮದೇವರಂತಹ ಪ್ರಥಮ ವರ್ಗದ ಜನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತಾರಾದರೂ, ಇಂದಿಗೂ ವಿರಳವಾಗಿಯಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆಯೂ ಆಗಾಗ ಇಂತಹ ಪ್ರಥಮ ವರ್ಗದ ಗುಣಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಎರಡನೆಯ ವರ್ಗದ ಮಾನವರು, ನಾವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರೋಣ, ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿರಿ ಎಂಬ ಚಿಂತನೆಯವರು. ನೀನನಗಿದ್ದರೆ ನಾನಿನಗೆ ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತದವರು. co-operation ತತ್ವದಲ್ಲಿ ಬಾಳುವವರು. ಕರ್ತವ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಈ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

ಇನ್ನು ಮೂರನೆಯ ಗುಂಪಿನವರು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಅನ್ನವನ್ನು ಕಸಿದು ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು. ಪರರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಸೌಧವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವವರು. ಈ ವರ್ಗದ ಜನರಿಗೆ ಇತರರ ಅಸುಖಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮ ಸಂತಸ ಹೆಚ್ಚು. ಇಂತವರಿಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಬ್ರಷ್ಟರೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ನಾಲ್ಕನೇ ವರ್ಗದ ಜನ, ಈಗಾಗಲೇ ಊಹಿಸಿರಬಹುದು, ತಾವು ಹಾಳಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಬಾರದು ಎನ್ನುವವರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ದುಃಖತರಲೆಂದು ತಮ್ಮ ಸಂತಸವನ್ನು ಬಲಿಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧರಿರುವವರು. ತಾನು ಸತ್ತಾದರೂ ದಾಯಾದಿಯ ಮನೆಯ ಮಂಗಳಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವೆ ಎನ್ನುವ ದಾಯಾದಿ ದ್ವೇಷಿಯ, ತಾನು ಸತ್ತಾದರೂ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಂಡೆ ಬೋಳಿಸುವೆ (ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿತ್ತು ಈ ಪದ್ಧತಿ, ಈಗ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ) ಎಂಬ ಗಂಡನ ಜಾತಿಯವರು. ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ನಸ್ರುದ್ದೀನನ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೆವಲ್ಲ. ನಸ್ರುದ್ದೀನನಿಗೆ ಗಡ್ಡದಿಂದ ತುಂಬ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಆದರೆ ಆತನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಬೋಳಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲ. ಈ ವರ್ಗದ ಜನಮಾನಸಿಕತೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣ, ಕೋರ್ಟ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ pending caseಗಳು ಈ ವರ್ಗದ ಮಾನಸಿಕತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಕೆಲ ಉದಾಹರಣೆಗಳು.

ಖಂಡಿತ ಯಾವೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನಾಲ್ಕರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ’ಇವನು ಇಂಥವನು’ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಮಾನವನ ಮಾನಸಿಕತೆಯ ವರ್ಗೀಕರಣ ಅಷ್ಟೇ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೂ ಆಗಾಗ ಒಂದೊಂದು ತರಹದ ಸ್ವಭಾವ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಾವು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ, ’ನಾವು ಯಾವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೆ ಉತ್ತಮ?’

’ಸಾರ್ಥ’ದಲ್ಲಿ ಶಂಕರ-ಮಂಡನ ಮಿಶ್ರರ ನಡುವಿನ ಸಂವಾದ

2010-03-03T03:59:00.003-08:00

ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೇ ಶಂಕರರು ಹಾಗೂ ಮಂಡನರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮತಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆ ನಂಬಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ತುತ್ತತುದಿಯಾದ ಮೋಕ್ಷ ಅಥವ ಮುಕ್ತಿ ಅಥವ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗದಿಂದ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಜ್ಞಾನಮರ್ಗ ಅಂದರೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಸತ್ಯದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಜ್ಞಾನಮಾರ್ಗಸಾಧನೆಯು ಇಂದ್ರಿಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುವ ಸಂಸಾರಿಗೆ ಸುಲಭವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಸನ್ಯಾಸ ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯೆ, ಇದು ಶಂಕರರ ವಾದ

ಮುಕ್ತಿಯು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲದ್ದು, ಗ್ರಹಸ್ಥನಾದವನು ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕರ್ಮನಿರತನಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವದ್ದರಿಂದ ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಗಳ ಶಬ್ದಗಳು ಕರ್ಮಪ್ರಚೋದನೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುವವೇ ಹೊರತು ಅರ್ಥನಿರೂಪಣೆಯನ್ನಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಪ್ರಮಾಣ ವೇದದ ಪೂರ್ವ ಭಾಗದ ಕರ್ಮಕಾಂಡವೇ ಹೊರತು ವೇದಾಂತವಲ್ಲ. ಇದು ಮಂಡನರ ವಾದ.

ವಾದದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಂಕರರು ಮಂಡನರ ವಾದದ ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾರೆ

೧: ವೇದದ ಶಬ್ದಗಳ ಅರ್ಥ, ಕ್ರಿಯಪ್ರಚೋದನೆಯ ವಿನಾ ವಸ್ತುನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲ : ಶಬ್ದಾರ್ಥಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡೆ ಇರುತ್ತವೆ.(ವಾಗರ್ಥಾವಿವ ಸಂಪ್ರಕ್ತೌ ವಾಗರ್ಥ ಪ್ರತಿಪತ್ತಯೆ... ಎನ್ನುವ ಶ್ಲೋಕ) ಯಾವುದೇ ಶಬ್ದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಶಬ್ದ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ತಿಳಿಸಿದ ಅರ್ಥ ಯಾವುದೋ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ವೈದಿಕ ಶಬ್ದಗಳ ಮೂಲೋದ್ಧೇಶ ಅರ್ಥಭೋದೆಯೆ ಹೊರತು ಕ್ರಿಯಪ್ರಚೋದನೆಯಲ್ಲ.

೨: ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯವೇ ಹೊರತು ಜ್ಞಾನದಿಂದಲ್ಲ : ವೇದಾಂತದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿ ಮಂಡನರು ವಿವರಿಸಿದ ಪರಮಪುರುಷಾರ್ಥವಾದ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಿನ್ನವಾದದ್ದು, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು. ಜೀವನ್ಮುಕ್ತ, ಸಚ್ಚಿದಾನಂದ ಸ್ಥಿತಿ. ಲೋಕಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು ಜೀವನ್ಮುಕ್ತರಾದವರನ್ನು ಶ್ರುತಿ, ಸ್ಮೃತಿ ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತೇವೆ.

೩: ಕರ್ಮರಹಿತವಾದ ಆಶ್ರಮವೆಂಬುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂನ್ಯಾಸವು ಶ್ರುತಿವಿರುದ್ಧ: ಶ್ರುತಿಗಳೇ ಕರ್ಮದಿಂದಾಗಲೀ, ಮಕ್ಕಳಿಂದಾಗಲೀ, ಹಣದಿಂದಾಗಲೀ ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದು, ಕೇವಲ ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ (ನ ಕರ್ಮಣಾ ನ ಪ್ರಜಯಾ ಧನೇನ ತ್ಯಾಗೆನೈಕೇ ಅಮೃತತ್ವಮಾನಶುಃ .... ಕೈವಲ್ಯೋಪನಿಶತ್). ವೇದಾಂತವು ಇದನ್ನು ಪುಷ್ಠೇಕರಿಸುತ್ತದೆ, ವಿಶುದ್ಧವಾದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪುತ್ರಕಾಮನೆ, ವಿತ್ತಕಾಮನೆ, ಲೋಕಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಿಕ್ಷಾಟನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯರು ಸ್ವಾನುಭವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಆಧಾರಗಳಿಂದ ಮೋಕ್ಷಸಾಧನೆಗೆ ಸಂನ್ಯಾಸವೇ ಏಕೈಕ ಸಾಧನ. ಏಕೆಂದರೆ ಗ್ರಹಸ್ಥಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ನಿತಿಸಾಧನೆ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಎತ್ತುವುದಿಲ್ಲ, ಸರ್ವಸಂಗ ಪರಿತ್ಯಾಗವಾದ ಸಂನ್ಯಾಸ ಮಾತ್ರ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬಲ್ಲದು.

ಆನುಷಂಗಿಕವಾಗಿ ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತುಂಬಾ ಮಾರ್ಮಿಕವಾದವು

೧. ನಾಗಭಟ್ಟನ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಪಾಠಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಸತ್ಯ ಜಗನ್ಮಿಥ್ಯ ಎಂದು ವಾದಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಶಂಕರರು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರವಚನ ಮಾಡುತ್ತ ದೇವ ದೇವತೆಯರ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವಂತೆ, ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸುವಂತೆ, ಜೀರ್ಣೊದ್ಧಾರ ಮಾಡುವಂತೆ ಕರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾಗಭಟ್ಟ ಇದು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಂಕರರು ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತ "ವಿರೋಧವಿಲ್ಲ. ಇದು ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾರದ ಜನಸಾಮನ್ಯರಿಗೆ. ರೂಪಾತೀತವಾದದ್ದನ್ನು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸಿ ಉಪಾಸಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜನಸಾಧಾರಣರಿಗೆ ಶೂನ್ಯ ಕವಿಯುತ್ತದೆ. ಜನಸಾಮನ್ಯರಿಗೆ ಉಪಾಸನೆಯ ಸಾಧನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುವುದೇ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಕೆಲಸ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮೂರ್ತಿಪೂಜೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಶಂಕರರು ಕೊಟ್ಟ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ.

೨. ಉಭಯಭಾರತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ: "ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದರೆ ಪ್ರಪಂಚ ಮುಂದುವರಿಯುವುದೆ ಹೇಗೆ?" ಇದಕ್ಕೆ ಶಂಕರ ಉತ್ತರ "ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಸಂನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವವರು ಬಹಳ ವಿರಳ. ಜಗತ್ತಿನ ಸಂಸಾರ ಭಗವತ್ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ಅನಂತಕಾಲ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ......."

ಶಂಕರ - ಮಂಡನ ಮಿಶ್ರರ ನಡುವಿನ ವಾಗ್ವಾದದ historical credibilityಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಕೆಲವು ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿವೆ. ಈ ಬಗೆಗಿನ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ. ಗಣೇಶರವರ "ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಲೆ ಮತ್ತು ನೆಲೆ" ಎಂಬ ಉಪನ್ಯಾಸ ಸರಣಿಯ ಮೊದಲ ಕಂತಿನಲ್ಲ ಕಾಣಬಹುದು. (ಉಪನ್ಯಾಸದ ಸಿಡಿ ಎನ್ ಆರ್ ಕಾಲನಿಯ ಗೋಖಲೇ ಇನ್ಸ್ಟಿಟೂಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ)

ನಾಯಿಪ್ರೇಮಿಗಳಲ್ಲೊಂದು ಬಿನ್ನಪ

2010-02-25T08:16:00.001-08:00

ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ, ಹೀಗೆ ನಾವೊಂದಿಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರು ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಾಮೂಲು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಬ್ಬ "ಮಂದಿ ನಾಯಿ ಯದಕ ಸಾಕ್ತಾರ್ ಗೊರ್ತನ.s..?" ಅಂದ. "ಯಾಕಂದ್ರೆ,ಅವರಿಗೆ ಮನೆನಲ್ಲಿ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಕೊಡೋರು ಯಾರೂ ಇರಲ್ಲ, at leastಒಂದು ನಾಯಿನಾದ್ರೂ ಇರಲಿ ಅಂತ. ಇವರು ಹಾಕಿದ ಬಿಸ್ಕಿಟ್ ತಿಂದು ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸ್ತಾ ಇರ್ತದಲ್ಲಾ?" ಅಂತ ನಾನು ಆಣಿಮುತ್ತು ಉದುರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಂದೆನಲ್ಲಾ, ಆ ಮನುಷ್ಯ ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ ಒಟ್ಟೂ ಎಂಟು ನಾಯಿ ಸಾಕಿದ್ದ ! ಅವುಗಳ ಹೆಸರು ಕೇಳಿ, ಶಿವ, ರಾಮ, ಗೌರಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಂದಾಗಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಿತ್ರವರ್ಗದ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ತರೊಡನೆ, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರೊಡನೆ ವಾಗ್ವಾದ ಆಗ್ತಾ ಇರತ್ತೆ. ಹೆಸರಲ್ಲೇನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಯಾರೊಳಗೆ, ಯಾವುದರೊಳಗೆ ದೇವರಿಲ್ಲ ಹೇಳಿ? ಅವನ ಹಾಗೂ ಅವನ ಪತ್ನಿಯ ನಾಯಿಪ್ರೇಮ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವೇ. ಎಲ್ಲ ನಾಯಿಗಳೂ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಂತವು. ಇವನು ತಂದು ಸಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿ ಯಾವತ್ತಾದರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ "ಊಟ ಆಯ್ತಾ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ "ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳದು ಆಯ್ತು, ನಾವಿನ್ನೂ ಮಾಡ್ಬೆಕು" ಇದು ಉತ್ತರ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಾಲಿನ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ, ನಾನು ತಿಳಿದ ಹಾಗೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಆತನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ(ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ),ಹಾಗಾಗಿ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಂಗ; ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಮನೆಯ ಅಂಕಲ್ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಗಂಡು ನಾಯಿಯನ್ನು ಸಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಖಾಯಂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ’ನಾಯಿ’ವಿಹಾರ ನಡೆಯುತ್ತ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಹರಟುತ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅಂಕಲ್ ಗಂಡುನಾಯಿಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ಇದ್ದೆ, "ಅವರಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಪಾಪ ಗಂಡು ಸಂತಾನದ ಆಸೆ ಇರೊಲ್ವೇ?" ಎಂದು ಬಿಟ್ಟೆ. ’ನಾಯಿ’ವಿಹಾರದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ ಆಸಾಮಿಗೆ ಕೇಳೇಬಿಡಬೇಕೆ ! ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ಅವರ ಪುತ್ರಸಮಾನ ನಾಯಿ ಸಣಕಲು ದೇಹದ ಅವರನ್ನೇ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಯಿತು. ಮಂತ್ರಾರ್ಚನೆ, ಪೂಜೆ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ತಪ್ಪಿತು. ಒಂದು ವಾರ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡಿದೆ ಆಮೇಲೆ.

ನಾನೇನೂ ಸಾಕುನಾಯಿ, ನಾಯಿಸಾಕುವವರ ವಿರೋಧಿಯಲ್ಲ. ನಾಯಿಪ್ರೇಮಿಯೇ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಯಿ ’ದಿವಂಗತ’ವಾದಾಗ ನನ್ನಷ್ಟು ದುಃಖಗೊಂಡವರಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನಿಷ್ಠೆ, ನಿಯತ್ತು ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾಯಿಕುಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲದೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿಪ್ರೇಮಿಗಳ ವೃದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಿ ನಾಯಿ ಬಿಸ್ಕತ್ತಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೊರಳಪಟ್ಟಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಅಂಗಡಿಗಳು,ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯಗಳು, ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‍ಗಳು ’ನಾಯಿ’ಕೊಡೆಗಳಂತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿಸಂಕುಲದ ಯೋಗದಾನವನ್ನು ನೆನೆಯದಿರಲಾದೀತೇ?

ಹಾಗಾದರೆ ವಿರೋಧ ಇಲ್ಲವೇ? ಖಂಡಿತ ಇದೆ. ಈ ಕೆಳಗಿನ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ:

೧. ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧರಸ್ತೆಯನ್ನಾಕ್ರಮಿಸುವ ನಾಯಿವಿಹಾರಿಗಳು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೆರನಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

೨. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬರೆದ ಸುಂದರವಾದ ಬಿಳಿರಂಗೋಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇವರ ನಾಯಿ ಕಪ್ಪು/ಕಂದು ಚುಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ.

೩. ಬೀದಿಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಗರಪಾಲಿಕೆಯ ಕಸ ಗುಡಿಸುವವರನ್ನು ದೂಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಲೀಜು ಮಾಡಿದ್ದು ಇವರ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರ ನಾಯಿಯೆ, ಇವರೊಟ್ಟಿಗೆ ವಿಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದಾಗಲೇ. ಕಸ ಗುಡಿಸುವವರೂ ಮನುಷ್ಯರು ಸ್ವಾಮಿ.

೪. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕ ನಿಲ್ಲಿಸಿಟ್ಟ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಇವರ ನಾಯಿ ಪಿಚಕಾರಿ ಹಾರಿಸುತ್ತದೆ, ಅದರ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ. ವಾಸನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?ಲವಣದ್ರವದ ಅಭಿಷೇಕದಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲವೇ?

೫. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನೆಂಟರೊಂದಿಗೆ, ಕುಶಲೋಪರಿ ವಿಚಾರಿಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ನಾಯಿಯ (ತಮ್ಮಗೂ ಇಲ್ಲದ) ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

೬. ಇವರ ನಾಯಿಯ ಬೊಗಳಾಟ, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರ ನಿದ್ರೆ,ಮನಶ್ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಭಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

೭. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಾಯಿ ಬೊಗಳಬಾರದೆಂದು ಅದರ ಬಾಯಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬಿಗಿದು, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಹರಣಮಾಡುತ್ತರೆ.

೮. ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ನಾಯಿಗಳ ಸಹಜ ಮಿಲನ ಮಹೋತ್ಸವಕ್ಕೆ ಸಾಕುನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. (ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಗರದ ಬೀದಿನಾಯಿಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅವು ಮಾಸಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸಹವಾಸ ಏನೇನು ಬದಲಾವಣೆ ತರಬಹುದೋ?)

೯. sterilisation ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡುನಾಯಿಗಳ ವೃಷಣ ಹರಣ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗಳ ಗರ್ಭಚೀಲವನ್ನೇ ಕೀಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

೧೦. ಟ್ರೈನಿಂಗಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

೧೧. ಎರಡು ನಾಯಿಗಳು ಒಂದನ್ನೊಂದು ಕಂಡಾಗ ಗುರ್‌ಗುಡುತ್ತವೆ, ಅವುಗಳ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವ. ನಾಯಿಮಾಲಿಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಾಯಿಗಳ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತ, ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸೀನ್ ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಿಗಳು ಸ್ನೇಹಿತರಾದರೂ, ಒಡೆಯರ ಬಾಯಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊನೆ ಎಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟುತ್ತೋ ?

೧೨. ಸುಂದರಾಂಗದ ಸುಂದರೀಯರು ಪಮೇರಿಯನ್ ನಾಯಿಗಳನ್ನು ಪಬ್ಲಿಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತ ಮುದ್ದಿಸುತ್ತ, ಯುವಕರಲ್ಲಿ ’ಛೆ,ನಾನೂ ಈ ನಾಯಿಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ?’ ಎಂಬ ಹುಚ್ಚು ಹಗಲುಗನಸನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇಂತಹ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿಮುಗಿಸಲಾಗದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನಾಯಿಬಾಧೆಗೆ ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲವೇ?

ಸಮಸ್ಯೆ ನಮ್ಮ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ. ಅನೇಕ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳು ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದಂತೆ ತೆರತೆರನಾದ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿವೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಬಹುತೇಕ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ,ಐರ್ಲೆಂಡ್, ಇಂಗ್ಲಂಡ್, ಆಸ್ಟೇಲಿಯ, ಕೆನಡ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಸಾಕುವವರು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಲೈಸನ್ಸ್ ಪಡೆದಿರಬೇಕು. ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ನಾಯಿಸಾಕುವುದಕ್ಕೆ "dog tax" ಕೂಡ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಡೇಂಜರಸ್ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ ತಳಿಯ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಜಾಸ್ತಿ. ನ್ಯೂಜಿಲ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಂತೂ "Dog Control Act"ಎಂಬ ಬರೋಬ್ಬರಿ 80 ಆರ್ಟಿಕಲ್‍ಗಳುಳ್ಳ ಕಾನೂನೇ ಇದೆ. ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿ ಗಂಡು ನಾಯಿ ಹಾಗೂ sterilised ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗೆ$14 ತೆತ್ತು ಲೈಸನ್ಸ್ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. sterilised ಅಲ್ಲದ ಹೆಣ್ಣು ನಾಯಿಗಾದರೆ $70 ತೆರಬೇಕು (ಎಂತಹ ತಾರತಮ್ಯ ನೋಡಿ !). ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಲೈಸನ್ಸನ್ನು renewal ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮೈಕ್ರೋಚಿಪ್ ಇರುವ ಕಾಲರನ್ನು ನಾಯಿಯ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಿಗಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಯಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು GPS ಮುಖಾಂತರ ಹಿಡಿಯಬಹುದು! ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯು ಪಬ್ಲಿಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಗಲೀಜು ಮಾಡುವುದು, ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ಬೊಗಳುವುದು ಅಪರಾಧ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾಯಿಯ ಮಾಲಿಕನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಯಿವಿಹಾರಿಗಳು ಜೊತೆಗೊಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ನಾಯಿ ಮಾಡಿದ ಗಲೀಜನ್ನು ಅವರೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ಪಾಲಿಕೆಗಾಗಿ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ನಮ್ಮವರಂತೆ. (ಫಾರಿನ್ ದೇಶಗಳ ಉಲ್ಲೇಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ, ನಮಗೆ ಅಮೆರಿಕ ಸಿಂಗಾಪುರಗಳೇ ಆದರ್ಶವಾಗಿವೆಯಲ್ಲಾ !!)

ಅಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ನಿಯಮಗಳ ಅಗತ್ಯ ಇದೆಯೇ ?

ಕಾನೂನು ನಿಯಮಗಳೇನಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಆಚರಣೆಗೆ ತರುವ ಜನರ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತವೆ. ಕಾನೂನು ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬಹುದೇ ಹೊರತು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರಲಾರದು. ಬದಲಾವಣೆಯ ಬೀಜವೇನಿದ್ದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಬೇಕು. ವನಮಹೋತ್ಸವದ ಮೊದಲ ಸಸಿಯನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನೆಡಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೇ.

ನಮ್ಮ ನಗರದ ಅಕ್ಷರಸ್ಥ, ಆದರೂ ಅವಿದ್ಯಾವಂತರಂತಿರುವ ನಾಯಿಪ್ರೇಮಿ ನಾಗರಿಕರು, ಸ್ವಲ್ಪ responsible ಆಗಬಲ್ಲರೇ ?

ಮನದಲ್ಲೇ ಉಳಿದ ಮನದ ಮಾತುಗಳು

2010-02-16T08:00:00.001-08:00

ಮನ ಮೇ ಹಿ ರಹ ಗಯೀ

ಮನ ಕಿ ಬಾತ್

ಜಬ್ ದೇಖೀ ಸೋಹನ ಶ್ಯಾಮ ಕೋ

ಗೋಪಿಕೆಯೊಬ್ಬಳ ಅಳಲು ನೋಡಿ, ಶ್ಯಾಮನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಲು ಬಂದಳು, ಆದರೆ ಆತನೆದರು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಾರಳು, ಮನದ ಮಾತುಗಳು ಮನದಲ್ಲೇ ಉಳಿದವು.

’ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನ’. ಈ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಿದ್ದವರೆಷ್ಟೋ? ತಮ್ಮ ಮನಸೆಳೆದವರಲ್ಲಿ ಮನದ ಪಿಸುಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿವೇದಿಸಲೆಂದು ಕಾತರಿಸಿದವರೆಷ್ಟೋ? ದಿನಗಳನ್ನೆಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವರೆಷ್ಟೋ? ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜಿಮ್‍ಗಳನ್ನು, ಯೋಗ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಸೇರಿದವರೆಷ್ಟೋ? ಕನ್ನಡಿಯಮುಂದೆ, ಬಾತ್‍ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ತಾಲೀಮು ನಡೆಸಿದವರೆಷ್ಟೋ? ಪ್ರೇಮಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಹರಿದು ಗೀಚಿದವರೆಷ್ಟೋ? ಇನ್ನ್ಯಾರಿಂದಲೋ ಪ್ರೇಮಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಿಸಿಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ತೆರೆದು ನೋಡಿ ಪುಳಕಗೊಂಡವರೆಷ್ಟೋ? internetನಲ್ಲಿ Love SMSಗಾಗಿ ತಡಕಾಡಿದವರೆಷ್ಟೋ?

ಪ್ರೇಮಿಸಿದವರು, ಪ್ರೇಮಿಸದವರು ಹಾಗೂ ಪ್ರೇಮಿಸಬಯಸುವವರು ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ ಆ ದಿನ ಬಂದಿದೆ. ಕೆಲವರ ವಿರೋಧ; ಕೆಲವರ ಪರವಾದ; ಕೆಲವರಿಗೆ ನೈತಿಕತೆಯ; ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ಹೋರಾಟ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯದಾಟ; ವೃತ್ತಪತ್ರಿಕೆ, TV ಮಾಧ್ಯಮದವರಿಗೆ ಸುದ್ದಿಗಳ ಭೂರಿಊಟ; ಹೋಟೆಲ್, ಮಾಲ್, ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್, ಬಾರ್, ಪಬ್‍ಗಳಿಗೆ ಬಂಪರ್ ವ್ಯಾಪಾರದ ಹಬ್ಬ; ಕೆಲವರಿಗೆ ಮೋಜು; ಕೆಲವರಿಗೆ ಕಾಮ; ಕೆಲವರಿಗೆ ನಿತ್ಯದಾಂಪತ್ಯಪ್ರೇಮದ ಬಾಳಿನ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವರದೇ ಆದ ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವವರು, ಬಹುದಿನದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಪ್ರಥಮ ಪ್ರೇಮನಿವೇದನೆಯ ಒಂಥರ adventurous ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ.

ಕೆಲವರು ಸಾಹಸಿಗರು. ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರು, ಪ್ರೇಮಪತ್ರವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಗೆ ದಾಟಿಸಿಬಿಟ್ಟರು, SMSನ್ನು ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಂಡು ಕೆಲವರು ನಕ್ಕರು, ದಿನವಿಡೀ ನಲಿದರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹೊಕ್ಕರು ಬಾರಿನೊಳಗೆ, ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ, ಹಾಸಿಗೆಯ ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ, ತಮ್ಮ ಭಾರದ ಎದೆಯೊಳಗೆ.

ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಲಾರರು. ಅವರು ಪರಿಣಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಗೊಂಡರು. ಅನುತ್ತೀರ್ಣಗೊಂಡರೆ? ನೋವನ್ನು ತಾಳಲಾರರು, ಉತ್ತೀರ್ಣರಾದರೆ? ಸಂತಸವನ್ನು ತಡೆಯಲಾರರು. initiative ಆ ಕಡೆಯಿಂದಲೇ ಆಗಲಿ ಎಂದುಕೊಂಡರು, ಮುಂಜಾನೆಯಿಂದ ಕಾದೇ ಕಾದರು; ಒಂದು phone callಗಾಗಿ, ಒಂದು SMSಗಾಗಿ. ಆಗಾಗ missed callಏನಾದರು ಇದೆಯೇ? ಎಂದು ನೋಡಿದರು, mobile network ಸರಿಯಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಆಗಾಗ confirm ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಒಂದು ಕಡೆ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಕೂತಿರಲಾರರು, ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವೇಗವಾದಂತೆ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಿಧಾನವಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಏನೋ ಒಂಥರದ ’ಮಧುರ ಯಾತನೆ’. ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು, ಮಲಗಿದರೆ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲೊಲ್ಲದು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೈ ಮೊಬೈಲಿನತ್ತ ಚಾಚುತ್ತಿಲಿತ್ತು, ಅರೆನಿದ್ರೆಯಲ್ಲೂ.

ಸೂರ್ಯ ಹೊಸಬೆಳಕ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ. ಮರುದಿನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಮನದ ಮಾತುಗಳು ಮನದೊಳಗೇ ಉಳಿದಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಆ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವರುಷ ಕಾಯಬೇಕು, ತಾಲೀಮು ನಡೆಸುತ್ತ.

ಮನ ಮೇ ಹೀ ರಹ ಗಯೀ

ಮನ ಕಿ ಬಾತ್

ಮನ ಪ್ರಕೋಷ್ಠೀಕರಣ

2010-02-09T05:37:00.001-08:00

ಒಂದು ಯುದ್ಧದ ಸಂದರ್ಭ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಸೈನಿಕರ ಕೋಲಾಹಲ, ಚೀರಾಟ, ಅರಚಾಟ. ಹೆಂಗಸರೂ ಮಕ್ಕಳು ಎನ್ನದೇ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರನ್ನೆಲ್ಲ ಯುದ್ಧಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಲಿಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೈನಿಕರು ವೈರಿದೇಶದ ಮನೆಮನೆಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕ ಒಂದು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸೈನಿಕನ ಜೋರಿನ ಧ್ವನಿ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೈನಿಕ ತನ್ನ ಕೋವಿಯ ತುದಿಯಿಂದ ತಿವಿದು ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.

"ಯಾರು ನೀನು? ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವೆ?" ಸೈನಿಕ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದ.

"ನಾನೊಬ್ಬ ಕವಿ. ಕವಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಿರುವೆ" ಆತ ಶಾಂತನಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಸೈನಿಕನಿಗೆ ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯ.

"ಹೊರಗಡೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಯುದ್ಧದ ಕೋಲಾಹಲ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಶಾಂತನಾಗಿ ಕುಳಿತು ಕವಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಬಲ್ಲೆ?"

ಆ ವ್ಯಕ್ಕ್ತಿ ನಸುನಗುತ್ತ ಉತ್ತರಿಸಿದ "ಮಿತ್ರ, ಯುದ್ಧದ ಕೋಲಾಹಲ ಇರುವುದು ಹೊರಗೆ, ನನ್ನೊಳಗಲ್ಲವಲ್ಲ?"

ಸೈನಿಕನ ಮನ ಕರಗಿತು, ಕವಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದ. (ಎಂದೋ ಓದಿದ ಕತೆ,ಬಹುಶಃ ಶ್ರ‍ೀ ಷಡಕ್ಷರಿಯವರ ವಿಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ "ಆಣಿಮುತ್ತು" ಅಂಕಣದಲ್ಲಿನದಿರಬಹುದು)

ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನ ಬಹುತೇಕ ಸಮಯವನ್ನು ಗೌಜು ಗದ್ದಲ ಕೋಲಾಹಲವಿರದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ತರಹದ ಶಬ್ದ, ದಾಂಧಲೆ, ಕ್ಷೋಭೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲು ಬಿಡದೇ ಅತ್ತಿತ್ತ ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಸದ್ದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂಗೀತವಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ಅರಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ಬಯಸುವುದು ಮನಶ್ಶಾಂತಿಯನ್ನು. ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ಷೋಭೆರಹಿತ ಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯದಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಲ್ಲದು, ಆನಂದದ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅವಧಾನಕಲೆಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಿದ ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ| ಆರ್. ಗಣೇಶರವರು ಅವಧಾನ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚ್ಛಕರ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿಬಂಧನೆಗಳ ನಡುವೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಅಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಸಂಗಿಯ ಪ್ರಶ್ನಕೋಲಾಹಲದ ನಡುವೆ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವರ್ಗದ ಸಂತೋಷದ ಕೇಕೆಯ ನಡುವೆ, ಹೇಗೆ ಅವಧಾನಿಯು ಹೊರಲೋಕದೊಡನೆ ಸರಸದಿಂದ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತ ತನ್ನ ಒಳಮನದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡಗೊಡದೇ ಇರಬೇಕು, ಎಂಬುದನ್ನು ತುಂಬ ಸುಂದರವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಶ್ರೀ ಗಣೇಶರವರ "ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅವಧಾನಕಲೆ" ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು, ಅದು ಅವರ ಡಿ. ಲಿಟ್. ಸಂಶೋಧನ ಪ್ರಬಂಧ ಕೂಡ ಹೌದು. ಅವಧಾನದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾದ ಅನೇಕ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕವಿತೆಗಳೂ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿವೆ).

ಹೀಗೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ವಿಕ್ಷೋಭೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತ, ಹೊರಜಗತ್ತಿನ ಗದ್ದಲ ಒಳಮನದ tranquilityಯನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸದಂತೆ ತಡೆಯಬಲ್ಲೆವಾದರೆ, ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು, ತನ್ಮೂಲಕ ಆನಂದವನ್ನು ಸದಾ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆವಾದರೆ, ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಸುಮಧುರ, ಅಲ್ಲವೇ? ಅಸಾಧ್ಯವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಭಗವದ್ಗೇತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ವಿಷಯಸುಖ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಲ್ಲದು. ಪೂಜ್ಯ ಡಿವಿಜಿಯವರು ಕಗ್ಗದಲ್ಲಿ ’ಮನ ಪ್ರಕೋಷ್ಠೀಕರಣ’ದ(compartmentalization of mind) ’ವರಯೋಗಸೂತ್ರ’ವೊಂದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಎರಡು ಕೋಣೆಗಳ ನೀಂ ಮಾಡುಮನದಾಲಯದಿ |

ಹೊರಕೋಣೆಯಲಿ ಲೋಗರಾಟಗಳನಾಡು ||

ವಿರಮಿಸೊಬ್ಬನೆ ಮೌನದೊಳಮನೆಯ ಶಾಂತಿಯಲಿ |

ವರಯೋಗಸೂತ್ರವಿದು - ಮಂಕುತಿಮ್ಮ ||

"ಜಿಲೇಬಿ"ಯ ಮೆಲುಕು

2010-02-06T07:12:00.001-08:00

ಒಟ್ಟೂ ಮೂವತ್ತೈದು ’ಜಿಲೇಬಿ’ಗಳಿರುವ ಪೊಟ್ಟಣ, ಕವಿ ಶ್ರೀ ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಕವನ ಸಂಕಲನ ’ಒಂದು ಜಿಲೇಬಿ’. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ’ಜಿಲೇಬಿ’ಗಳು ಒದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸ್ವಾದಿಷ್ಟ. ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಥವಾ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎನಿಸಬಹುದಾದ ವಸ್ತು, ವಿಷಯಗಳೂ ಒಂದು ಪ್ರಬುದ್ಧ ಸಂವೇದನಶೀಲ ಕವಿಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟಿದಾಗ ಹೇಗೆ ಆಕಾರ, ಸ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು ’ಜಿಲೇಬಿ’ಯ ತುಂಬ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಪಂಕ್ತಿಗಳು ನಾವು ಎಂದೋ ನೋಡಿದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಬಾಲ್ಯದ ಯಾವುದೋ ನೆನಪನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಬವಿಷ್ಯದ ಕನಸನ್ನು ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತವೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಒಂದು ತರಹದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಆನಂದದಿಂದ, ಸಣ್ಣ ನೋವಿನಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೇವಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ, ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಬೆಸೆಯುವ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ ಒಂದೆರಡು ಪಂಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದಾದರೆ...
’ಸುಂಕ’ ಎಂಬ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳು
ಹಳೇ ಸಂಕ ಲಡ್ಡಾಗಿದೆ
ಅದರ ಮೇಲೆ ಬರೇ ತಂಗಾಳಿಯ ಪದಯಾತ್ರೆ
ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಹೊಸ ಸೇತುವೆ ವಾಹನಗಳಿಗೆ
ಈ ಸಾಲುಗಳು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡೋಣ, ಒಂದು ಹಳೆಯ ಸಂಕ; (ಸಂಕ ಅಂದರೆ ಸಣ್ಣ ಹೊಳೆಗೆ ಕಟ್ಟಿರುವ ಸೇತುವೆ, ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಯನ್ನೋ, ಅಡಿಕೆ ಮರವನ್ನೋ ಅಡ್ಡಹಾಕಿ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಕರಾವಳಿ/ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಡೆ ಕಾಣಬಹುದು), ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ವಾಹನ ಸಂಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಹೊಸ ಸೇತುವೆ, ಹೊಸ ಸೇತುವೆ ತೆರೆದಿದ್ದರೂ ಹಳೆಯ ಸಂಕ ಇನ್ನೂ ಇದೆ, ಅದನ್ನು ಈಗ ಯಾರೂ ಬಳಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದರ ಮೇಲೆ ತಂಗಾಳಿ ಮಾತ್ರ ಬೀಸುತ್ತದೆ. ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತ....
ಹಳೇ ಸಂಕದ ಕಂಬಗಳು ಇನ್ನೂ ಮಜಬೂತು
ಹೊಳೆ ಪೂರ್ತಿ ದಾಟಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೆ
ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತು ನಗುವ ಅಜ್ಜನ
ಉಬ್ಬು ಧಮನಿಯ ಕಾಲುಗಳಂತೆ
ಇಲ್ಲಿ ನರಗಳು ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಅಜ್ಜನ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಕದ ಕಂಬಗಳನ್ನು ಅಜ್ಜನ ಸದೃಢ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿರುವುದು ತುಂಬ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿದೆ.

’ಸಣ್ಣಸೊಲ್ಲು’ ಎಂಬ ಕವನ ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ (ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಋಣಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರ ಉಳ್ಳವರ)ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಘಟಿಸುವ ’ತಾನೊಂದು ಬಗೆದರೆ.....’ ಎಂಬಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ
ಅಂಗಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಳತೆಗಳ ರಗಳೆ
ಸರಿ ಸೈಜು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅಡ್ನಾಡಿ ಬಣ್ಣ
ಆದರೂ ಕೊಂಡು ನಡೆದರೆ ಅದಕೆ
ಮುಂದಿನಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಬೆಲೆಯಣ್ಣ
ಈ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿರುವ ತಿಳಿಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು.

’ಪೋರ’ ಎಂಬ ಕವನದ ಒಂದು ಸಾಲು
’ಶಾಲೆ ಬೇಗ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವನಂತೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಬರುವ...’
ನಮ್ಮ ಶಾಲದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಧಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೊಟ್ಟೆನೋವು ಅಂತಲೋ, ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಲೋ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೋ ನೆವ ಹೇಳಿ ಮಾಸ್ತರರು/ಅಕ್ಕೋರು(ಸರ್/ಮ್ಯಾಡಮ್)ಗಳಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಬಯಲಿನ ಹಾಳಿಕಂಟ(ಬದು)ದ ಮೇಲೆ ಓಡಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಮಜ ಇತ್ತಲ್ಲ, ಈ ಮೇಲಿನ ಸಾಲು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಉತ್ಸಾಹಪೂರ್ಣ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡುಹೊಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರು ಇದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲರು.

ಓದುವ ಮುನ್ನ.....
ಇಲ್ಲಿನ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿಯ ಪರಿಮಳ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿದೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಕಾಮಾಟಿಪುರದ ಹುಡುಗಿಯ ಮನದ ಕಮಟಿದೆ, ನಗರದ ಬದುಕಿನ ವಾಸನೆಯಿದೆ. ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು, ಶಬ್ದಗಳು(ಅಡ್ನಾಡಿ, ಪೋರ, ಶಾಲೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು... ಇತ್ಯಾದಿ) ಕರಾವಳಿಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾದವು. ಕವಿಯ ಬದುಕಿನ ಹಾಗೂ ಕರಾವಳಿಯ ಪರಿಸರದ, ಜೀವನದ ಪರಿಚಯ ಉಳ್ಳವರು ಇಲ್ಲಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಇನ್ನೂ ಆನಂದಿಸಬಲ್ಲರು. ಜಯಂತ ಗೋಕರ್ಣದ ಕಡಲ ಕಿನಾರೆಯ ಗಾಳಿ ಸೇವಿಸುತ್ತ ಬೆಳೆದವರು, ಮುಂಬಯಿ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಊಳಿಗ ಮಾಡಿದವರು, ಅನೇಕ ಊರುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದವರು. ಅವರ ಕವನಗಳನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಮೊದಲು, ಅವರದೇ ಆದ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಬರಹಗಳ ಸಂಕಲನ ’ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ’ ಮತ್ತು ’ಶಬ್ದ ತೀರ’ಗಳನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಕವನದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಬಳಕೆ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಬಹುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಕವನದ ಕೆಲ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕೀರ್ತಿಶೇಷರಾದ ಶ್ರೀ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಮರಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ’ತೀರದ ಭಾರ್ಗವ’ ಎಂಬ ಕವನದ ಭಾವವನ್ನು ’ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ’ ಸಂಕಲನದ ’ಬಾಲವನದ ಒಂಟಿ ಜೋಕಾಲಿ’ ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು.
’ಒಂದು ಜಿಲೇಬಿ’ ಕವನ ಸಂಕಲನ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ತಿಂದಹಾಗೆ ಗಬಗಬನೆ ತಿಂದು, ಓದಿ ಮುಗಿಸುವ ಗ್ರಂಥವಲ್ಲ. ಜಿಲೇಬಿಯ ಒಂದೊಂದು ಕಾಲನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೆಲುಕುತ್ತ ಅಸ್ವಾದಿಸುವಂಥದ್ದು.

ಅಡ್ಡಬಂದವಳು

2010-02-02T04:53:00.000-08:00

ಆಕೆ ಇಂದು ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡಬಂದಳು. ಅಂದು ’ಅಂಕಲ್’ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದ್ದಳು , "ಹೂವು ಬೇಕಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದಳು, ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ. ಅದುರುವ ಕೈ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾರಿ ಬ್ಯಾಗ್‍ನಿಂದ ಒಂದು ಮೊಳದಷ್ಟು ಕನಕಾಂಬರ ಹೂವಿನ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದಿತ್ತು. ನನ್ನ ನೊಡಿ ನಕ್ಕವು ಹೂಗಳು ಆಸೆಯಿಂದಲೋ? ಅಣಕಿಸಲೋ? ನಾನು ದೇವರಿಂದಲೂ ದೂರ, ಮುಡಿಯಿಂದಲೂ ದೂರ. ನನಗೇಕೆ ಹೂಮಾಲೆ? "ಬೇಡಮ್ಮಾ" ಎಂದೆ, ನಿಲ್ಲದೇ ಮುಂದೆ ನಡೆದೆ. ಆಕೆ ಅದುರುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಒಂದು ಮೊಳ ಮೇಲಕೆಳೆದಿದ್ದ ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿದಳು, ನಡೆದಳು, ಮುಂದಿನ ಗಿರಾಕಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ.
ಆಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೂವಾಡಗಿತ್ತಿಯೇ? ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾರಿಬ್ಯಾಗ್‍ನಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಎಂದರೆ ಎರಡು..ಎರಡೂವರೆ ಮಾರು ಉದ್ದದ ಕನಕಾಂಬರ ಹೂವಿನ ಮಾಲೆ ಇರಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ಬಂದ ಹಣ ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಇಡ್ಲಿಗೂ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದುರುವ ಕೈಗಳು ಮಾಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತ ಸೋತಿರಬಹುದು.
ಇಂದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಾರಿಗಡ್ಡವಾದಳು. "ಅಣ್ಣಾ" ಎಂದು ಕರೆದಳು. ’ಅಂಕಲ್’ಗಿಂತ ’ಅಣ್ಣಾ’ ಎಂಬ ಸಂಬೋಧನೆ ಬೇರೆಯದೇ ಭಾವವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲಾ? ನಾನು ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಮತ್ತದೇ ಬಿಳಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕ್ಯಾರಿಬ್ಯಾಗ್, ಅದರೊಳಗೇ ಮತ್ತದೇ ಕನಕಾಂಬರ ಹೂವಿನ ಮಾಲೆ, ಅಷ್ಟೇ ಉದ್ದ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಅಂದರೆ ಎರಡೂವರೆ ಮಾರು ಇರಬಹುದು, ಮತ್ತದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಅದುರುವ ಕೈ ಒಂದು ಮೊಳ ಹೂಮಾಲೆಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದಿತ್ತು.
ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಿಂತ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ "ಒಂದ್‍ನಿಮಿಷ, ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದಳು. ಹೀಗೇಕಂದಳು? ನಾನೇನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಗೊಂಡಂತೆ ಕಂಡೆನೇ? ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದವರನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ಹೂವು ಮಾರುವ ಅವಳ ಈ ವಿಲಕ್ಷಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ, ಜನರು, ಅದರಲ್ಲೂ ಗಂಡಸರು ’ಈಕೆ ಮಾರುವುದು ಹೂವೋ?’ ಎಂದುಕೊಂಡು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವುದನ್ನು ಅನುಭವದಿಂದ ತಿಳಿದಿರಬಹುದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ’ಸೆರಗ ಹಾಸುವೆ ಬಾ’ ಎಂದು ಕರೆದಿರಬಹುದು, ಎಂದು ನಾನಂದುಕೊಂಡೆ, ಎಂದು ಬಗೆದಳೋ? ಬಹುಶಃ ಸಂಬೋಧನೆ ’ಅಂಕಲ್’ನಿಂದ ’ಅಣ್ಣಾ’ ಎಂದು ಬದಲಾಗಲು ಇದೇ ಕಾರಣವೇನೋ?
ಏನೋ? ಆದರೆ ಧ್ವನಿ ಅಂದಿಗಿಂತ ಇಂದು ಇನ್ನೂ ಬೆದರಿದಂತಿತ್ತು, ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನೀರ ಹನಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು, ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿದು ತನ್ನನ್ನು ಉದುರಿಸಲೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು "ಹೂವು ಬೇಕೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಮುಖಲಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ’ಇವನು ಇಂಥವನು’ ಎಂದು ಅಳೆಯುವ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ’ವ್ಯಾಪಾರಿ’ ಅನುಭವ ಕಲಿಸಿರಬಹುದು. "ಅಣ್ಣಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಫೀಸು ತುಂಬೋಕೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ...." ಮುಂದಿನ ಮಾತುಗಳು ಹೊರಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣಗೆ ಬಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿದಿದ್ದಳು, ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಹನಿಗಳು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾರಿ ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಣೀರ ಉತ್ಪತ್ತಿಗ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕರಗದ ಹೃದಯವಿದೆಯೇ? ಇರಬಹುದು! ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕೈ ಅಂಗಿ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಒಂದು ನೋಟನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದಿತ್ತು. ’ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು, ಹತ್ತು ಸಾಕು’ ಎಂದು ಬುದ್ಧಿ, ಬುದ್ಧಿಹೇಳಿತು. ಹತ್ತರ ನೋಟೊಂದು ನನ್ನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಆಕೆಯ ಕೈಸೇರಿತು. ಅದೇಕೋ ನೆಲದ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ, ಆಕೆಯ ಪಾದಗಳು ಕಂಡವು. ಪ್ರತಿಕಾಲಿನ ಎರಡು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಬೆಳ್ಳಿಯ(ಬಣ್ಣದ) ಕಾಲುಂಗುರಗಳು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದವು. ಮದುವೆಯಾಗಿರಬೇಕು.
ನಾನು ನನ್ನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದೆ. ಆಕೆಗೆ ಅವಳ ದಾರಿ. ಫೀಸಿಗೆ ಇನ್ನೂ ತೊಂಭತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಇದೆಯಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಐವತ್ತನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕಿತ್ತು. ಥತ್... ಇವಳ ಕಾಲಿಗೆ ಉಂಗುರ ಹಾಕಿಸಿದ ಗಂಡ ಯಾವನಪ್ಪಾ? ಶಿಖಾಮಣಿ. ’ಏನು ಪರೀಕ್ಷೆ?’ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಮರೆತೆ. ಫೀಸ್ ತುಂಬಬೇಕಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇವಳಿಗೋ? ಇವಳ ಮಗುವಿಗೋ? ಅಯೋಗ್ಯ ಗಂಡನಿಗೋ? ನಿತ್ಯವೂ ತುಂಬಬೇಕಾದ ಹೊಟ್ಟೆಗೋ? ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ನನಗೋ?

ಆಗಾಗ ಉದುರಿದ ಹನಿ(ಗವನ)ಗಳು

2010-01-01T07:33:00.000-08:00

೧.

ಗಲಿಬಿಲಿಯ ಜಗದೊಳಗೆ ನಿಶ್ಚಲವಗೈದಿಹನು

ತನ್ನೊಳಗೆ ತನ್ನಿರವಿನರಿವ ಶೋಧಿಸುತಿಹನು

ನಗುವೋ? ಕರುಣೆಯೋ? ವಿಸ್ಮಯವೋ? ನೋಡುಗಗೆ

ಮೂಕನಲ್ಲನವ ಶಾಂತ ಮೌನಿಯಾಗಿಹನು

೨

ಎತ್ತಲಿಂದಲೋ ಬಂದು

ಅತ್ತಿತ್ತ ನಲಿದಾಡಿ

ಕತ್ತ ಕೊಂಕಿಸಿ ಮತ್ತೆ

ಚಿತ್ತಕಲಕುತಲಿರಲು ಹಕ್ಕಿ ಜೋಡಿ

ನಿಮ್ಮಾಟದೊಳಗೆನ್ನ

ಕರೆದು ಕೊಂಬೆರೇ? ಎನುತ

ಕೇಳ ಹೋದೆನು ಬಳಿಗೆ

ಹಾರಿದವು ಪುರ್ರೆಂದು ನನ್ನ ನೋಡಿ

೩

ಗಾಳಿಯೊಳು ಬೆರೆತಿರುವ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕಂಪಾಗಿ

ಪಾನಕದಿ ಕರಗಿರುವ ಸಕ್ಕರೆಯ ಸವಿಯಾಗಿ

ಬದುಕಬಯಸುವೆ ಬೆಳಕ ಕಿಡಿಯಾಗಿ ಸಂತಸದಿ

ಎಲ್ಲದರೊಳೊಂದಾಗಿ ಕಣ್ಣಿದಿರು ಮರೆಯಾಗಿ

೪

ಏರುತಗ್ಗಿನ ಬೀದಿ ಬದಿಯಲಿ

ಕುರುಡನಡೆದಿಹನೊಂದೇ ಲಯದಲಿ

ಅವನ ಕಾಣುತ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದೆನು

ಅಂಧ ನಾನೊಳಗಣ್ಣಲಿ

೫

ಚಂದಿರನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು
ಗಗನದೆಡೆ ಜಿಗಿಯುತಿವೆ ವ್ಯೋಮನೌಕೆಗಳು
ಮನುಜನಹಮ್ಮಿಕೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯಬ್ಬರದಿ
ಕದಡದೇ ತಿಳಿಹಾಲು ಬೆಳದಿಂಗಳು ?

೬

ರವಿಯ ರಥದ ಹಯಗಳ
ಅರಳುತಿರುವ ಸುಮಗಳ
ಸೊಬಗ ಮರೆತು ನೆನೆಯುತಿದ್ದೆ
ಕಳೆದು ಹೋದ ಕ್ಷಣಗಳ

೭

ನಿಮಿಷ ನಿಲ್ಲದ ಕುಣಿತದಾಟ
ಕರ್ಣ ಕರ್ಕಶ ಕಿರುಚುವಾಟ
ಏನ ಹೇಳಲಿ ಮನುಜನೋರ್ವನು
ಬಾಲವಿಲ್ಲದ ಮರ್ಕಟ

೮

ಅದೇಕೆ ಹೀಗೆ ಕಾಡುತಿರುವೆ ?
ಮನವನೇಕೆ ಕುಣಿಸುತಿರುವೆ ?
ಹೄದಯದಾಳ ತಳದಿ ಕುಳಿತು
ಕರುಣೆಮರೆತು ಕೊಲ್ಲುತಿರುವೆ ?

೯

ಶುಭರಾತ್ರಿ ಶುಭೋದಯ
ನಿತ್ಯ ಸಂದೇಶ ವಿನಿಮಯ
ಏನು ಎಂದು ತಿಳಿಯೆ ನಾನು
ನಿನ್ನ ಮನದ ಬಯಕೆಯ

೧೦

ಮನದೊಳೇನೋ ಯಾತನೆ
ಮೈಯೊಳೆನಿತು ವೇದನೆ
ಪ್ರಿಯೆಯ ವಿರಹ ಬೇಗೆಯಲ್ಲ
ಜ್ವರವು ಬರುವ ಸೂಚನೆ !

೧೧

ಮನದ ತಳದ ತೊಳಲಿಕೆ
ಕವಿತೆಯಾಗಿ ಹರಿವಿಕೆ
ಬರೆವೆ ಕವನವೆನಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ
ಕಾವ್ಯದ್ವೇಷಿ ಕನ್ನಿಕೆ !

೧೨

ಹಗಲುಗನಸ ಹೊಸೆಯದಿರು
ಗಗನಕೇಣಿಯ ಚಾಚದಿರು
ಕಳೆವಕ್ಷಣವನಿನಿತು ನೆನೆದು
ಪ್ರಗತಿ ಪಥದಿ ನಡೆಯುತಿರು

೧೩

ಗಾಳಿಯಿರದ ಗಗನದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯಾಗಿ ಹಾರುವ
ನೀರೇ ಇರದ ಶರಧಿಯಲ್ಲಿ ಮೀನಿನಂತೆ ಈಜುವ
ಕೊನೆಯದೆಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಹಗಲುಗನಸ ಲೋಕದಿ ?
ಜಗದ ಪರಿವೆ ಮರೆವ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಮನುಜ ನಲುಗುವ

೧೪

ಇದಿರುಬಂದ ನನ್ನ ಕಂಡು ನಡುಗಲವಳ ಕಾಲ್ಗಳು
ಎತ್ತನೋಡಲೆಂದು ತಡಕುಗೊಂಡವಾಗ ಕಣ್ಗಳು
ಸಹಜವೇನೋ ಹರಿವ ಹುಚ್ಚುಕೋಡಿ ಮನದ ವಯಸಿಲಿ
ಹೆಗಲ ಶಾಲ ಮೆಲ್ಲ ಮೇಲಕೆಳೆದುಕೊಳುವ ಕೈಗಳು

೧೫

ಎದೆಯಲಿ ಗಾಯ ಕ್ಷೀಣಕಾಯ

ಚಿತ್ತಶಾಂತಿಯೆಲ್ಲ ಮಾಯ

ನಲ್ಲೆ ತೊರೆದು ಹೋದ ಬಾಳು

ಲಯತಪ್ಪಿದ ನವ್ಯಕಾವ್ಯ

೧೬

ಎಲ್ಲಿಹೆಯೆಂಬುದನರಿಯೆನು ಗೆಳತಿ

ಕನಸಿನ ಸೌಧಕೆ ನಿನ್ನದೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿ

ನಿನ್ನಯಕಲ್ಪನೆಯೆನ್ನಯಮನದಲಿ

ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯದ ಕಲಾಕೄತಿ

೧೭

ಅವಳ ಸೊಂಟವದೆಷ್ಟು ಅಗಲ !

ನಡೆದರಲುಗದೆ ನೆಲವು ಗಲಗಲ ?

ಹಾದಿಬೀದಿಯ ಪುಂಡ ಹುಡುಗರು

ನಗುತಲಿರುವರು ಕಿಲಕಿಲ

೧೮

ಹೊಸವರುಷ ಹೊಸಹರುಷ

ಮರಳುವುದು ಪ್ರತಿವರುಷ

ಗತಿಶೀಲ ಪ್ರಕೃತಿಯಲಿ

ಹೊಸ ಹೊಸತು ಪ್ರತಿನಿಮಿಷ

ಆಧುನಿಕ ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆ

2009-12-12T07:26:00.000-08:00

ಕೆಲದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಿಟಿ ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಫ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುವ ಮಶಿನ್ನಿನೊಳಕ್ಕೆ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ತೂರಿಸುತ್ತ ನಿಲ್ಲಲು ವಿರಾಗ ಹುಟ್ಟಿ ಕ್ಯೂನಲ್ಲೆ ನಿಂತು ಟಿಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿದೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ನಾಣ್ಯತೂರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಟಿಕೆಟ್ ಮಶಿನ್ನಿನ ಮುಂದೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರ ಸಾಲು ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಸಾಲಿನೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಂಪನಿಯ ಸಹೋದ್ಯೊಗಿಯೊಬ್ಬನ ಮುಖ ಗೋಚರಿಸಿತು, ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ರೈಲಿನ ಸಮಯವಾದರೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಳೆಯ ಸಹೊದ್ಯೋಗಿಯನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತ ನಿಂತೆ, ಅವಸರದ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿಯಲ್ಲಿ.
“don’t push me, you uncultured idiot” ಸಾಲಿನ ಮುಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಬಂತು. ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಗದ್ದಲದ ಸದ್ದಡಗಿತು. ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ’ಘರ್ಜನೆ’ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಸಹಜವಾಗಿ. ಒಬ್ಬಳು ಇಪ್ಪತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡರ ಹುಡುಗಿ, ಎಜುಕೇಟೆಡ್, ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪಗೆ ಇದ್ದಳೇನೊ? ಫ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ಟಿಕೆಟ್ ಮಶಿನ್ನಿನ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದವಳು. ಮೇಕಪ್ಪಿನ ಮುಖ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬುಸುಬುಸು ಗುಡ್ತಾ ಇದ್ದಳು, ಕಿರುಚಿದಳು ತಾನೆ ಎಂದು ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಕಷ್ಟಪಡದೇ ತಿಳಿಯಲಿ ಎಂಬಂತೆ. ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಟೀಶರ್ಟ್ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಜಾಕೆಟ್ಟೊ? ಸ್ವೆಟರ್ರೊ? ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಗೋಗಲ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದಳು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ? ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ, ಆಗೊಲ್ಲ. ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಸುಮಾರು ಅವಳ ತಾಯಿಯ ವಯಸ್ಸಿನವಳಿರಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿ ಹೆಂಗಸಿನ, (ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಸಂಸ್ಕ್ರಕಳಲ್ಲ) ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯ್ದಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲೊ ಸಾಲಿನ ನೂಕುನುಗ್ಗಲಲ್ಲಿ ಆ ಹಳ್ಳಿ ಹೆಂಗಸು ಇವಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಎರಗಿರಬಹುದು. ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಹಳ್ಳಿಹೆಂಗಸು, ’uncultured’; ಎಜುಕೇಟೆಡ್ ನಾಗರಿಕರ ದ್ರಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ. ಆಧುನಿಕ ನಾಗರಿಕ ’cultured’ ಯುವತಿಯ ಅರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಎರಡು ಅಡಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದ್ದಳು, ಭಯಗೊಂಡಂತೆ, ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಎಂಬಂತೆ. ಆಚೀಚೆಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ’ನಾಗರಿಕ’ ನವಯುವಕರು ’ಏನಾಯ್ತು ಮೇಡಮ್’ ಎನ್ನುತ್ತ ಸನ್ನದ್ಧರಾದಂತೆ ಕಂಡರು, ಯುವತಿಯ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ, ಖಾಲಿಬಿದ್ದ ಎರಡಡಿ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಿಸಲೆಂಬಂತೆ.
ನಾನೇನೊ ಸ್ಟೇಶನ್ನಿನೊಳಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಯುವತಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಿರುಚಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತೆ? ಸಹನೆ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೆ? ಆ ಹಳ್ಳಿಯವಳೇನೊ ಅನಕ್ಷರಸ್ಥೆ, ಇವಳು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ’uncultured’. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ’cultured’ನ ಪರಿಭಾಷೆಯೇನು? ಈಕೆಯಿಂದ ಬಯ್ಯಿಸಿಕೊಂಡವಳು ಒಬ್ಬ ಇವಳ ತಾಯಿಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಂಗಸು. ಇವಳೂ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೇ, ಹೆಣ್ಣಿಗಲ್ಲದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರುಚಿದ್ದಳು. ’ಕ್ಷಮಯಾ ಧರಿತ್ರಿ’ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣಿನ ಸಹಜ ಗುಣದ ವರ್ಣನೆಗಳೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನಾಗರಿಕತೆ ಲಕ್ಷಣವೇನೊ? Educated, cultured, civilized ಗಳ ಅರ್ಥ ಸಹಜ ಗುಣಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳುವುದೇ? ಸರಿ ಆಕೆ ಹಳ್ಳಿ ಹೆಂಗಸಲ್ಲದೇ ಯಾರಾಗಿದ್ದರೂ ಹಾಗೆ ಉಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದರು ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆದರೂ ಸಹನೆ ಮಮತೆಗಳ ಮೂರ್ತರೂಪವಾದ ಹೆಣ್ತನಕ್ಕೆ ಕಿರುಚುವಿಕೆ ಅಸಹಜವಲ್ಲವೆ? ಆಧುನಿಕತೆ ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಲ್ಲದೆ?
ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳಗೆ ನಾವು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬಹುದು. ಟೆಲಿಫೋನ್, ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಸಿಟಿ, ವಾಟರ್ ಬಿಲ್ ತುಂಬುಲು ನಿಂತಿರುವ ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮಾಗುವ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ, ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಹೋಟೆಲುಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾರ್ಕ್‌ಗಳಲ್ಲಿ........ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಿಂದ, ಆಧುನಿಕತೆಯಿಂದ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗಗಳ ನಡುವಿನ ಕಂದಕ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಪರಿಗಳಿವು. ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು ’ಆಧುನಿಕ ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆ’ ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ. ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆಯ ಸ್ವರೂಪ, ಕಾರಣಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು ಅಷ್ಟೆ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಜಾತೀಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಅರ್ಥಿಕ, ಬದಲಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳೊ, ನಗರ ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವಿನ ಕಂದಕವೊ, ಡಿಗ್ರಿ ಆಧಾರಿತ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಾನದಂಡಗಳೊ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೊ, ಸ್ಥಳಾಂತರ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ ಅಷ್ಟೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಫ್ರಶ್ಯತೆ ಒಂದು ಗುಣಮಾಡಲಾಗದ ಕುರುಹು.
ಆದರೆ ಈ ಆಧುನಿಕ ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆಯ ಸಮರ್ಥಕರಿಗಾಗಲೀ ವಿರೋಧಿಗಳಿಗಾಗಲೀ ಮನುಸ್ಮ್ರತಿಯೊ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಪುರಾಣ ಗ್ರಂಥವೋ ಸಹಾಯಮಾಡಲಾರದು.

ಅರ್ಧಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಈಡಿಯಟ್ಸ್ ಅ೦ದ ಕಾ(ಖಾ)ರಾ೦ಗನೆ

2009-12-01T07:17:00.000-08:00

ನಾಲ್ಕು ಜನ ಯುವಕರು, ನೋಡಲು ಅಷ್ಟೇನು ದಷ್ಟಪುಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಫಿಟ್ ಆಗೇ ಇದ್ದರು, ಒಬ್ಬನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬಹುಶ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೊವವರೊ, ಲೇಬರ್‌ಗಳಿರ್ಬೇಕು. ಅವರದು ಯಾವುದೊ ಮಲ್ಟಿಜಿಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಬಾಡಿಯಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಜಿಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದದ್ದು, ಬೆಳೆಸಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೇ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೀತಾ ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ; ಸಣ್ಣ ರಸ್ತೆ ನಾಲ್ಕೆ ಜನ ಪೂರಾ ರಸ್ತೆ ಕಬಳಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ರು. ಒ೦ದು ಸೊಳ್ಳೇಗೂ ಒವರ್ಟೇಕ ಮಾಡೊ ಅಷ್ಟು ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. ದಪ್ಪ ಮೀಸೆ ದುಮ್ಮಣ್ಣನ ಅ೦ಗಿ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ ಇದ್ದದ್ದು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿದಿದ್ದ ಉದ್ದನೆಯ ಕ೦ಠಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿಸುವ ಬಳ್ಳಿಯಿ೦ದ ಒತ್ತಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕುಡಿ ಮೀಸೆಯವನ ಮೊಬೈಲಿ೦ದ “ಜಿ೦ಕೆ ಮರೀನಾ ಜಿ೦ಕೆ ಮರೀನಾ...” ಹಾಡು ಕಿರ್ಚ್ತಾ ಇತ್ತು. ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ಬರ್ತಾ ಇದ್ರು ಬಹುಶ: ಮನೆ ಕಡೆ ದಿನದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ.... ದಪ್ಪ ಮೀಸೆಯ ದುಮ್ಮಣ್ಣನಿಗೆ ಒ೦ದು ದಮ್ಮ್ ಎಳೆಯುವ ಯೋಚನೆ ಬರ್ತಾ ಇರೋಹಂಗಿದೆ.... ಕುಡಿ ಮೀಸೆಯವ ಬಾಡಿ ಬಿಲ್ಡರ್‌ಗೆ ಒ೦ದ ರೌ೦ಡ್ ಗು೦ಡು ಹೊಡ್ದು ....ಆಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ...ಅನ್ನೊ ವಿಚಾರ ಬರ್ತಾ ಇರ್ಬಹುದು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಇರೋರಲ್ಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ರೆಸ್ಪೊನ್ಸಿಬ್ಲ ಅ೦ತ ಕಾಣ್ತಾ ಇರೋನು ... ಯೇನೊ ಸ೦ಸಾರದ ಚಿ೦ತೇಲಿರೊ ತರಹ ಇದ್ದಾನೆ... ಅಲ್ಲ.. ಅಕ್ಕಿ, ತರಕಾರಿ, ಬೇಳೆ ರೇಟ್ ಇ೦ಗೆ ಏರಿದ್ರೆ ಜೀವನಾ ಯೆ೦ಗೆ? ಕೊನೆಯವನು ಬಡಕ್ಯಾ.... ಈಗೋ ಆಗೋ ಅನ್ನೊಹಾಗಿದ್ರು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಳ್ಳೆ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ನ ಕಳೆ.....
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದುರಿ೦ದ ಒಬ್ಬಳು ಬನಿಯನ್ನಿನಂತಹ ಟೀಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ ಅ೦ಗನೆ, ಮಾರುತಿ ಆಲ್ಟೊ ಕಾರ್ ಓಡಿಸಿಕೊ೦ಡು ಬುರ್ರ..... ಎ೦ದು ಬ೦ದು, ಸರಿಯಾಗಿ ನಾಲ್ವರನ್ನು ಎರಡು ಪಾಲಾಗಿರೆಂದು ಆದೇಶಿಸುವ೦ತೆ ನಡುಮಧ್ಯ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು, ಬ್ರೇಕನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ. ನಾಲ್ವರು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಕ೦ಗಾಲ್. ’ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ನ’ ಬಡಕ್ಯಾನು ವಿಚಲಿತನಾದ೦ತೆ ಕ೦ಡ. ಸಾವರಿಸಿಕೊ೦ಡು ಆಚೆ ಈಚೆ ಜಿಗಿದು ದಾರಿಯೇನೊ ಬಿಟ್ಟರು. ಕಾರು ಚಾಲು ಮಾಡಿ ಹೊರಟ ಕಾರಾಂಗನೆ ಸುಮ್ನೆ ದಾರಿ ಹಿಡ್ಕೊ೦ಡ್ ಹೋಗ್ಬೇಕೊ ಬೇಡ್ವೊ?... ಸ್ವಲ್ಪ ಮು೦ದೆ ಹೋದವಳು ಕಿಟಕಿಯ ಗ್ಲಾಸನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ ತನ್ನ ನಗ್ನ ಮೊಣಕೈಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊರಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತ ತಲೆ ಹೊರಗೆಳೆದು ಹಿ೦ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು... ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯನೂ ಇದ್ದಿರ್ಬಹುದೋ ಏನೋ?... ಏನೊ ಅ೦ದು ಹೊದಳು....ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರವಾಗೇ... “ಏನ೦ದ್ಲು ಇ೦ಗ್ಲೀಸ್ನಾಗೆ”..... “ಈಡಿಯಟ್ಸ್” ...... “ಯೇನ್ಲಾ ಅ೦ಗ೦ದ್ರೆ”.... “ಬಯ್ದ ಓಯ್ತಾ“.....”ಈಡಿಯಟ್ಸ್ ಅ೦ದ್ರೆ ಬಯ್ಯು ಸಬ್ದಾನಾ”....... ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊ೦ದು ತೂರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.... ಬಡಕ್ಯಾನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. “ಜಿ೦ಕೆ ಮರೀನಾ ...” ಹಾಡು ಮುಗಿದು ಅದ್ಯಾವ್ದೊ ಹಿ೦ದಿ ಹಾಡು ಶುರು ಆಗಿತ್ತು ಕುಡಿ ಮೀಸೆಯವನ ಮೊಬೈಲಲ್ಲಿ...ನಾಲ್ವರು ಮಾತ್ರ ಎರಡು ಪಾಲಾಗಿ ಹ೦ಚೇ ಇದ್ದರು.

ಸಂಸತ್ತಿನ ಚಳಿಗಾಲದ ಅಧಿವೇಶನ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನಿಗಳ ವಿದೇಶ ಯಾತ್ರೆ

2009-11-20T07:23:00.000-08:00

ಈ ಬಾರಿಯ ಸಂಸತ್ತಿನ ಅಧಿವೇಶನ ಮೊನ್ನೆ ನವಂಬರ್ 19ರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರತಿನಿಧಿ(ಪ್ರ.ಪ್ರ.)ಗಳಿಗೂ ಅಧಿವೇಶನಕ್ಕೊ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅಂತಾನಾ? ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದೆ. ಉತ್ತರದವರಿಗೆ, ಹಿಮಾಚಲ ಕಾಶ್ಮೀರದವರಿಗೇನೋ ಸರಿ ರೂಢಿ ಇರುತ್ತದೆ, ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಸ್ವೆಟರ್ ಹೊಲಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರನೂ ಹತ್ತಿರ, ಅವರಿಗೂ ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆವರೆಗೆ ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಆದ್ರೂ ಈಗ ವಿಮಾನ ಹೆಲೆಕಾಪ್ಟರ್‌ಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ವಾರವಾರ ಏನು ಎರಡೆರಡು ದಿನಕ್ಕೆ ಯಾರದೊ ಚೇಲಾ ಮಂದಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವೋ ಮದುವೆಯೋ ಅಥವ ಇನ್ಯಾವುದೋ ರಿಬ್ಬನ್ ಕಟಿಂಗಿಗೋ ಬೇಲಿಗುಟ್ಟ ನೆಡುವುದಕ್ಕೋ ಅಂತ ಘನಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರ.ಪ್ರ.ಗಳು ಓಡಿಬರುವುದುಂಟು. ನಮ್ಮ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಹಾಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಗುಲ್ಬರ್ಗಾದಲ್ಲಿ ರಿಬ್ಬನ್ ಕಟಿಂಗು, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸು, ಸಾಯಂಕಾಲ ಗೋಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಪೂಜೆ, ರಾತ್ರಿ ಮಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಮನೆ ಮದುವೆ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಬಿನೆಟ್ ಮೀಟೀಂಗು; ಏನು ಡೈನಾಮಿಕ್ ಅಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಸಿಎಮ್ಮು, ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ದುಡ್ಡು ಇವರ ಅಪ್ಪ ಕೊಡ್ತಾನೆ?. ನಮ್ಮ ಪ್ರ.ಪ್ರ.ಗಳಿಗೆ TA/DA ಅಂತ ಕೊಡ್ತಾರಲ್ಲ, ಅಂದ್ರೆ ಇವರೆ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕು, ಈ ಬಿಲ್ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೇ ತಕರಾರಿಲ್ಲದೇ, ವಾಜಪೇಯಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ “ಆಮ್ ಸಹಮತಿ”ಯಿಂದ, ಸದನದ ಸಮಯ ಹಾಳಾಗಬಾರದೂ ಎಂದು ಚರ್ಚೆ ಕೂಡ ಮಾಡದೇ ಪಾಸಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ರೂ ಅಧಿವೇಶನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ. ನೆನೆಪಾದಾಗಾದರೊಮ್ಮೆ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್‌ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಹಾಜರಿ ಹಾಕಿ ಬರುವುದು, ಒಳಗಡೆ ಇದ್ದಾಗ ಆದಷ್ಟು ಜಾಸ್ತಿ ಕಿರುಚಾಡಿ ಅಡ್ಜರ್ನ್ ಆಗೊ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು, ಒಳಗೇ ಧರಣಿ ಮಾಡುವುದು, ಸಭಾತ್ಯಾಗ(ಯಾವತ್ತು ಸಭಾತ್ಯಾಗದಲ್ಲೇ ಇರೋವಾಗ ಇನ್ನೆಂಥ ಸಭಾತ್ಯಾಗ?, ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರ.ಪ್ರ.ಗಳು ಮಾಡುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ತ್ಯಾಗ ’ಸಭಾತ್ಯಾಗ’) ಮಾಡುವುದು, ಕೂಗಾಟದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದವರ ಪರ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುವುದು, ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಿಲ್ ಪಾಸಿಂಗಿಗೋ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಮೋಶನ್ನಿಗೊ ವೋಟಿಂಗ್ ಆದ್ರೆ ’aye’ ಅಂತನೋ ‘no’ ಅಂತನೋ ಒದರೋದು, ಪಾರ್ಟಿ ಹೇಳಿದಹಾಗೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಅಂದ್ರೆ ಈಗ ಭಿನ್ನಮತ ಬಂಡಾಯ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗಿ ಅಗಾಗ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಮುಂದೆ ಶಕ್ತಿಪ್ರದರ್ಶನ ಎಲ್ಲ ಇರುತ್ತದಲ್ಲ ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾವೊದೋ ಒಂದು ಭಿನ್ನಮತೀಯ ನಿಯೋಗದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ ಒಂದಿದೆಯಲ್ಲ, ದೆಹಲಿಯಲ್ಲೇ ಇರೋವಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ, ಅಧಿವೇಶನದ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿವಸ ದೆಹಲಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಕುಡಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಅಲೆದು ತಿರುಗಿ ಸಾಯಲಿ ಊರ ಕಡೆ ತಲೆಹಾಕದೇ. majority ಎಲ್ಲ ಪ್ರ.ಪ್ರ.ಗಳ ಕತೆ ಇದೇ ಆದರೂ ಕೆಲವರಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತರಲ್ಲ, ಏನೇನೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಮಂತ್ರಿಗಳ ತಲೆ ತಿಂದು ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆಸುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರಲ್ಲಾ. ಅಂತವರಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲೋ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಅನ್ನೋದು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.
ವಿಷಯ ಅದಾ? ಅಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿರುವುದು ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ(parlimentary democracy system). ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭೆ(house of people)ಯಲ್ಲಿ ಬಹುಮತ(N/2+1) ಪಡೆದ ಪಕ್ಷ ಅಥವ ಗುಂಪು(coalition) ಸರ್ಕಾರ ರಚನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಳದ ಸದಸ್ಯರು ಸಂಸತ್ತಿನ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಅಥವಾ ಗುಂಪಿನ ಸರ್ಕಾರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಲು ಲೋಕಸಭೆಯ ’ವಿಶ್ವಾಸ’ ಅಂದರೆ ಬಹುಮತ ಹೊಂದಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನಾಗಲಿ, ಆಯವ್ಯಯವಾಗಲೀ ಪತ್ರವಾಗಲೀ(budget) ಸಂಸತ್ತಿನ ಅನುಮೋದನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಅನುಷ್ಟಾನಗೊಳ್ಳಲಾಗದು. ಸಂಸತ್ಸದಸ್ಯರು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಮುಖಾಂತರ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುವ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನೀನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ, ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವ, ವಿವಿಧ ಮೋಶನ್‌ಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸುವ, ಇತ್ಯಾದಿ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಸರ್ಕಾರ ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಚರ್ಚಿಸಲ್ಪಡುವ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕಸಭೆ ಅವಿಶ್ವಾಸ ಗೊತ್ತುವಳಿ ಮೊದಲಾದ instrumentಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಬಹು ಸಂಸತ್ಸದಸ್ಯರು ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೊಡಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಧಿಸಿ, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಉರುಳಿಸಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸತ್ತು ಅದರಲ್ಲೂ ಲೋಕಸಭೆ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಳದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ. ಅಧಿವೇಶನ ಸರ್ಕಾರ(ಕಾರ್ಯಾಂಗ) ಹಾಗೂ ಪ್ರಜೆಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ(ಶಾಸಕಾಂಗ) ಮುಖಾಮುಖಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಶದ ಪ್ರಮುಖ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅಭಿವೄದ್ಧಿ, ಯೋಜನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುವುದು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು, ಪಾಸ್ ಮಾಡುವುದು ಮುಂತಾದವುಗಳು ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು ಎಲ್ಲ ಪ್ರ.ಪ್ರ.ಗಳ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅಧಿವೇಶನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಬಾರಿ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆಯಬೇಕು, ಅಂದರೆ ಎರಡು ಅಧಿವೇಶನಗಳ ನಡುವೆ ಅರು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಲಾಂತರ ಇರಬಾರದು. ಇದು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ವಿಧಿ. ನಮ್ಮ ಸಂಸತ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಧಿವೇಶನವನ್ನು ಕರೆಯುವ ಅಧಿಕಾರ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಪೀಕರ್‌ಗೆ ಇದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರವೇ ಅಧಿವೇಶನದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನಿಗದಿಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದ ಸದಸ್ಯರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆಸಲು ಈ ಸೌಲಭ್ಯ ಇರುವುದು. ಒಟ್ಟೂ ಉದ್ಧೇಶ ಇಷ್ಟೇ, ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಡೆದ ಅಧಿವೇಶನ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ....
ಮೇಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಹಾಗೆ, ಕಳೆದ 19ರಂದು ಚಳಿಗಾಲದ ಅಧಿವೇಶನ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರದ ನಾಯಕರಾದ ಪ್ರಧಾನಿ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಇನ್ನು ಏನೇನೋ ಬಿರುದಾಂಕಿತ( ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಬಯೋಡೆಟಾ ನೋಡಿರಬಹುದು) ಡಾ. ಮನಮೋಹನಸಿಂಗರು ಸಪತ್ನೀಕರಾಗಿ, ವಿದೇಶ ಮಂತ್ರಿ ಎಸ್.ಎಮ್.ಕೄಷ್ಣ ಮೊದಲಾದ ಪ್ರಹಸ್ತಾದಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡು ಅಮೇರಿಕ ಮೊದಲಾದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ 21ನೇ ತಾರಿಖಿನಂದು ಬಿಜಯಂಗೈದಿದ್ದಾರೆ. ದಿನನಿತ್ಯ ಡಿನ್ನರ್ ಪಾರ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬಾಮಾದಿ ಚಕ್ರೆಶ್ವರ ಸಾಮಂತರೊಡನೆ (ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಸಾಮಂತರೋ?) ಹಸ್ತಲಾಘವ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಛಾಯಚಿತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ ದೇಶೀಯ ವಾರ್ತಾಪತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜೄಂಭಿಸಿವೆ. ಹೌದು, ಇಂದಿನ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಂಬಂಧಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಗಳು, ಶೃಂಗಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಧಾನಿಯ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಕೂಡ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಧಿವೇಶನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಸಾರಬೇಕಾದ, ದೇಶದ ಜನರಲ್ಲಿ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ತುಂಬಬೇಕಾದ ಮುಂಬೈ ದಾಳಿಯ ವಾರ್ಷಿಕದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ನಾಯಕನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಅಧಿವೇಶನದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸದ ವಿಷಯಗಳೇಕೆ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಡಾ. ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ತಾನು ವಹಿಸಿರುವ ಹುದ್ದೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಹೇಗೂ ನಡೆಯುತ್ತೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ? ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಗೈರುಹಾಜರಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಸತ್ಸದಸ್ಯನದಲ್ಲ ಪ್ರಧಾನಿಯದು ಹಾಗೂ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಳದ ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯನದು.
ಎಷ್ಟಂದರೂ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ appointed ತಾನೆ, elected ಅಲ್ಲವಲ್ಲ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ?

ಎದೆಯೊಳಗಣ ಅಲೆಗಳು...

2009-11-15T07:26:00.000-08:00

ಜೀವನ ಪಯಣ
ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಸಾವಿನೆಡೆಗೆ
ನಡೆವ ಪಯಣ ಜೀವನ
ದಾರಿಯಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ
ನಿಲ್ಲಲಹುದು ಅರೆಕ್ಷಣ
ಸಾಗುತಿಹುದು ಅನುದಿನ
ಪಯಣ ನಿತ್ಯನೂತನ

ಪಾಡ್ಯದ ಚಂದಿರ
ದೀಪದ ಹಬ್ಬದ ಸಿಡಿ

ಮದ್ದಿನ ಸದ್ದಿಗೆ

ಬೆದರಡಗಿದ ಚ೦ದಿರ

ಅಳುಕುತ ಮರುದಿನ

ಕೊ೦ಚವೆ ಇಣುಕಿದನು

ಚಕ್ರ
ತನ್ನತಾನೇ ಹಿಂದಕಿಕ್ಕಿ
ಜಗವಗೊಳಿಸಿ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿ
ನುಗ್ಗತಿಹುದು ಉರುಳುತಿಹುದು
ಕಾಲಚಕ್ರ
ಗತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ

ದಾರಿಮರೆತ ಪಯಣಿಗ

ಮರಳುಗಾಡ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತೆಯೇಕೆ ಪಯಣಿಗ

ಮರವೆಯಾಯ್ತೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಕೆಯಾದ ಆ ಜಗ

ಹೂವುಮುಳ್ಳು ದಿಣ್ಣೆತಗ್ಗು ಸಹಜವೇನೆ ಪಥದಲಿ

ಏಳುಬೀಳು ನೋವುನಲಿವು ನಿಯತಿತಾನೆ ಬಾಳಲಿ?

ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಲೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮರೆವೆಯೇತಕೆ?

ತಿಳಿದ ನಿಜವ ಮರೆತು ಕಳೆಕೊಂಬೆಯೇಕೆ ನಂಬಿಕೆ?

ಯಾರು ಬರುವರಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ರಥಕೆ ನೀನೆ ಸಾರಥಿ

ಸ್ವಯಂಪ್ರಭೆಯ ಬೆಳಗಬಲ್ಲ ಮನುಜ ಪಡೆವ ಉನ್ನತಿ

ನಿನ್ನ ಬರವ ಕಾಯುತಿಹುದು ಕನಸಿನ ವನನಂದನ

ಕನಸ ನನಸು ಮಾಡಲೆಂಬ ತುಡಿತ ತಾನೆ ಜೀವನ?